ജവാനും കർഷകനും.

 ജവാനും കർഷകനും.

    ഷീജ എച്ച് എസ്സ് 

മണ്ണിനായി യുദ്ധം 

ചെയ്യുന്നവൻ..

ജവാൻ,,

മണ്ണിനോട് യുദ്ധം 

ചെയ്യുന്നവൻ..

കർഷകൻ,,

അതിർത്തിയുടെ 

കാവൽക്കാരനും 

വിശപ്പിനെതിരേയുള്ള കാവൽക്കാരനും 

ഉറങ്ങുന്നില്ല,,

ജവാൻ 

ശത്രുവിനെ 

തോൽപ്പിക്കുന്നു 

കർഷകൻ 

വിശപ്പിനെ 

തോൽപ്പിക്കുന്നു.

ഏകാന്തപതികൻ

 ഏകാന്തപതികൻ 

                T R 

രാത്രിയുടെ ഏകാന്ത 

ചൂരും വകിച്ചെന്റെ 

വാതിലിൽ വന്നു മുട്ടുന്ന കാറ്റേ..

മാത്രമാണിവിടെ ഞാൻ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കൂറ്റനിരുട്ടാണകത്തളത്തിൽ..

പേക്കോലമാടിത്തിമിർത്തു കൊണ്ടക്കരെ കുന്നിൻ നിരകളെ വേട്ടയാടി ഏറ്റം മുഴക്കമോടന്തി തൊട്ടേ..ഇങ്ങ് വീശീയടിക്കുന്നു കാറ്റശാന്തം.

ചുറ്റുമെലികളും പാറ്റയും പല്ലിയും മച്ചിൽ വല കെട്ടി എട്ടു കാലിയും പച്ചുറുന്പും തറ കുത്തി മറിക്കുന്ന കുഴിയാനയും ചിതൽക്കൂട്ടങ്ങളും.

കൂട്ടിനിവരൊക്ക ഉണ്ടെത്രകാമായ് 

ആർക്കുമിവർക്കു ഞാനന്ന്യനല്ല ..

എന്റെ ഈ രോഗക്കിടക്കയിലീ വക ജന്തുക്കളുണ്ടെന്റെ 

കൂട്ടുകാരായ്.

അന്തിയിലിവിടെ വിളക്കു വയ്ക്കാറില്ല 

വെട്ടമറക്കുള്ളിലെത്തുകില്ല,

ജെന്തുക്കൾക്കീവക ശീലമില്ല ഞാനും ജെന്തുക്കളെപ്പോലെ ശീലമായി..

ഞാനല്ല വേശ്യ

 *ഞാനല്ല വേശ്യ*...

....................................

ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ആ ഒറ്റമുറി കുടിലിന്റെ വാതലിൽ നാളെത്തെ അന്നദാതാവു വന്നു മുട്ടീടുന്നു.

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചത്താൽ മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം ആ മുറിയാകെ പടർന്നു നിൽക്കുന്നു...

കാമത്തിൽ കണ്ണാൽ " ആ "ദേഹം ദേഹത്തിൽ പടർന്നു കയറുമ്പോൾ

ആ തൊട്ടിലിൽ എൻ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ...

അപ്പോഴും ലഹരിയിൽ കുഞ്ഞിൻ പാൽ ചുരന്നീടുന്നു ആ അന്ന ദാതാവ്.

കുഞ്ഞിൻ കരച്ചിലാൽ ആ മാതൃഹൃദയം മൗനത്താൽ തൊട്ടിലിൽ തട്ടി താരാട്ടു പാടി ഉറക്കീടുന്നു...

ലഹരിയിൽ മുക്തനായി ആ കുടിലിന്റെ വാതിൽ കടന്നുപോയാൾ നൽകിയ പണവും ,

ആ ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്താൽ കുഞ്ഞിനെയും മാറോടു ചേർത്തു നിറമില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു റങ്ങി ....

ആരെല്ലാമോ വന്നു പോയി അതിൽ ആരോ രാൾ നൽകി പണവും ഈ പെൺകുഞ്ഞിനെയും

പലരും പല വേഷത്തിലും , ഭാവത്തിലും,

പല രൂപത്തിലും പല തൊഴിലുകൾ ചെയ്തീടുന്നു.

ഞാനും ചെയ്യുന്നു ഒരു തൊഴിൽ അതിനു നിങ്ങൾ നൽകിയ പേരോ വേശ്യ.

ഞാനല്ല വേശ്യ നിങ്ങളാണ് ... നിങ്ങളാണ് ഈ സമൂഹമാണ് വേശ്യ...

എന്നെ നിങ്ങൾ ആ കണ്ണുകളാൽ കാണുന്നു

എന്നിലെ സ്ത്രീത്വത്തെ നിങ്ങൾ ആ ഭാവത്തിൽ കാണുന്നു.

ആരോ നൽകിയ ഈ കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ ഈ വേഷം എനിക്ക് അണി യേണ്ടി വന്നു.

അതിനാൽ നാളെ എൻ കുഞ്ഞിനു ഈ പേരു വീഴാതിരിക്കാൻ ഞാനും എന്റെ കുഞ്ഞും നാളെത്തെ രാത്രിയ്ക്കു കാത്തു നിൽക്കാതെ വിട പറയുന്നു.

നാളെ ഇതുപോലെ ഒരു കുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകാൻ ഞാൻ നിൽക്കുന്നില്ല

വിട ... വിട ... ഈ ലോകത്തോടു ഞങ്ങൾ വിട പറയുന്നു ....!

ഗോപാലകൃഷ്ണൻ.ജി

കൊച്ചു കൃഷ്ണാലയം

മേലാത്തറ

കടുവിനാൽ .പി.ഒ

വള്ളികുന്നം

മാവേലിക്കര

ആലപ്പുഴ

പിൻ:690501

മൊബൈൽ നമ്പർ:8606295615

കബഡീ

 കബഡീ

########

മുന്നിൽ 

തിരശ്ചീനമായി

വെളുത്ത വരയിൽ

പകുത്തിട്ടു മൈതാനം.

പൊടിക്കല്ലുകളും, ചുവന്ന മണ്ണും

വിരിച്ച്

തയ്യാറായി അങ്കക്കളം.

എതിർകളത്തിലെ

നീരാളിപ്പിടുത്തങ്ങളിൽ നിന്നും 

വഴുതി,

ഞണ്ടിറുക്കങ്ങളിൽ കുതറി,

ഇത്തിരി ശ്വാസം പിടിച്ചു വെച്ച്,

ചരൽ മണ്ണിലൂടെ 

നീന്തിപ്പൊടിഞ്ഞ്...

വിശപ്പിനെ, 

വായുവിനെ,

ജീവനെ,

ജാതിയെ,

രക്തത്തെ, 

നമ്മളെ,

പ്രപഞ്ചത്തെ,

 പകുത്തിട്ട 

വെളുത്ത വര....

അത് 

എൻ്റേതോ ? 

നിൻ്റേതോ? 

നമ്മുടേതോ!

 റോക്കറ്റ് തൊടുത്ത്,

ബോംബെറിഞ്ഞ്, 

നിന്നെ ചിതറിച്ച്,

ഇരുമ്പ് കമാനങ്ങൾ 

കെട്ടിപ്പൊക്കി,

എനിക്ക്...

എനിക്ക്...

എത്തിയേ തീരൂ...

നിർവാണത്തിലേക്ക്

മന്ദമെങ്കിലും

ഇഴഞ്ഞെത്തിയേ തീരൂ....

ഹ്ഫ്.. ഹ്ഫ്....

കബഡി, കബഡീ.....

സുനിത ഗണേഷ്

################

അകലം പാലിക്കരുത്

 അകലം പാലിക്കരുത്

************************

കവിത : കുറ്റീരി അസീസ് 

***************************

ഒരേ വീട്ടില്‍

 ഒരേ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ 

ഒരേ കട്ടിലില്‍ 

അവര്‍ അകലം പാലിച്ച് കഴിയുകയാണ്.

രാത്രിയോ പകലോ

ഉറക്കമോ തളര്‍ച്ചയോ

ദാഹമോ മോഹമോ

ഒന്നുമല്ല 

അവരുടെ പ്രശ്നം.

അവര്‍ വാട്ട്സ്ആപ്പിലാണ്

ഫെയിസ്ബുക്കിലാണ്

സ്വയം മറന്ന് ചാറ്റിംഗിലാണ്.

ഇണ വേണ്ട 

തുണ വേണ്ട

കുഞ്ഞുകുട്ടികള്‍ വേണ്ട

ചോറ് വേണ്ട 

കഞ്ഞി വേണ്ട.

ഒരേ വീട്ടില്‍ 

ഒരേ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ 

ഒരേ കട്ടിലില്‍ 

അകലം പാലിച്ച് 

അവര്‍ വാട്ട്സ്ആപ്പിലാണ്

ഫെയിസ്ബുക്കിലാണ്

ചാറ്റിംഗിലാണ്.

                   *****

ഞങ്ങൾ പാപികളോ ....?

 ഞങ്ങൾ പാപികളോ ....?

.................................

അമ്മേ ... എന്നു വിളിച്ചു നിൻ

അമ്മിഞ്ഞ പാലും നുണഞ്ഞും

നിൻ അരികിൽ കിടന്നു താരാട്ടുപാട്ട്

കേട്ടുറങ്ങാൻ ഞാൻ ഏറെ കൊതിച്ചു...  

നിൻ കൈവിരൽ തുമ്പു പിടിച്ചു

ഈ ലോകം മുഴുവൻ കൺകുളിർക്കെ 

കണ്ടു രസിച്ചു ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ പറന്നീടാൻ ഞാൻ ഏറെ കൊതിച്ച മ്മേ ...!

എന്തിനു അമ്മേ നിൻ ഉദരത്തിൽ വെച്ചു എന്നെ നുള്ളിയെറിഞ്ഞു.

അമ്മേ എൻ മുഖമൊന്നു കാണും മുമ്പേ, നിൻ മുഖവും കാണും മുമ്പേ എന്തിനു എന്നെ നുള്ളികളഞ്ഞു .

നിൻ ഉദരത്തിൽ ആദ്യം പിറന്ന മുത്തല്ലേ   ഞാൻ

എൻ രൂപമൊന്നു കാണാനോ  എൻ കളിചിരി ഒന്നു കേൾക്കാനോ

എന്തേ  അമ്മേ നീ കൊതിച്ചീല .

തലോടേണ്ട കൈകളാൽ

എന്തേ അമ്മേ എന്നെ നിഗ്രഹിച്ചത്

ഞാനും ഈ ലോകം കാണേണ്ട കുഞ്ഞായിരുന്നല്ലേ .

ദിവ്യമാം പ്രേമത്താൽ അനുരാഗ ബദ്ധരായി അതിർവരമ്പുകൾ ലംഘിച്ചു

ഉദരത്തിൽ എൻ ജീവന്റെ വിത്തുപാകീ ....

പിന്നെ ജാതി - മത , സമ്പത്തിൻ പേരു ചൊല്ലി ബന്ധുക്കൾ കലഹിച്ചു

ഒടുവിൽ എന്നെ ആതുരാലയത്തിൽ വെച്ച് വിലപേശി ഒരു തുള്ളി മരുന്നിനാൽ എന്നെ നുള്ളികളഞ്ഞീല്ലമ്മേ...

ഞാൻ മൂകനോ, ബധിരനോ, മുടന്തനോ ആരായിരുന്നാലും

ഈ ലോകം കാണാൻ എനിക്കും കൊതിയുണ്ടായിരുന്നമ്മേ.

ഭൂമിയിൽ ചവിട്ടി കളിച്ചും ചിരിച്ചും

സുഖദു:ഖങ്ങൾ പങ്ക് വെച്ചും നാളെയുടെ വാഗ്ദാനമായി മാറാൻ എനിക്കും ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നമ്മേ.

ജനിച്ചാൽ അനാഥാലയത്തിൽ തള്ളുന്നു എന്നെ

എന്നിട്ട് അമ്മയും അച്ഛനും വേർപിരിഞ്ഞും, ഒന്നിച്ചും ജീവിക്കുന്നു.

എനിയ്ക്കൊരു ഓമന പേരും അനാഥ കുഞ്ഞ്

ഞാനും അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും പൊന്നോമന കുഞ്ഞല്ലയോ അമ്മേ ....

അരുതേ ... അമ്മേ ... അരുതേ

എന്നെ ഇനിയും ഉദരത്തിൽ വെച്ചു നുള്ളികളയരുതേ....

അരുതേ ... അമ്മേ ... അരുതേ 

എന്നെ ഇനിയും അനാഥാലയത്തിൽ തള്ളി കളയരുതേ ...

               അമ്മേ ... 

............................

ഗോപാലകൃഷ്ണൻ.ജി

കൊച്ചു കൃഷ്ണാലയം

മേലത്തറ

കടുവിനാൽ .പി.ഒ

വള്ളികുന്നം

മാവേലിക്കര

ആലപ്പുഴ പിൻ : 690501

മൊ: നം : 8606295615

ജെന്നിഫർ എന്റെ പ്രണയം

ജെന്നിഫർ

എന്റെ  പ്രണയം

..................................

ലോകം തുറന്ന് തന്നെ കിടക്കുന്നു

ഞാനെന്റെ മുറിയിൽ

അടച്ചിരിക്കുന്നു

ആശങ്കകളോടെ ഭീതിദമായ

കൊറോണ പടരുന്നു

ജെന്നിഫർ,

നീ നിന്റെ രാജ്യത്തിൽ

വിശ്വാസം അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു

രോഗികളെ സ്നേഹത്തോടെ

പരിചരിക്കുന്നു

അങ്ങ് ദൂരെയുള്ള താരങ്ങൾ പോലും

എന്തോ ഓർത്ത്

 ആകുലപ്പെടുന്നത്

ഈ  ജനലഴികളിലൂടെ

ഞാൻ കാണുന്നു

ഏതോ  മേഘങ്ങൾ നമ്മെ  മറച്ചിരിക്കുന്നെങ്കിലും

ചേതനയറ്റവരെ നോക്കി നീ കരയുന്നതും ഞാൻ കാണുന്നു

ഞാനും ഖിന്നനാകുന്നു

മനുഷ്യൻ  മനുഷ്യനിൽ നിന്നും ഓടിയകലുന്ന ഒരുകാലത്തല്ലോ

നാമും  ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു

എങ്കിലും അറിയുന്നു

നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ

മണ്ണടരുകളിലൂടെ

പുണർന്ന്നിൽക്കുന്ന

വേരുകൾ പോലെ

ഒരൊറ്റ സ്നേഹമായ്

ഇപ്പോഴും വളർന്ന് നിൽക്കുന്നു

നിശ്ചലമായിപ്പോയ  നിന്റെ രാജ്യത്തിലെ

മനുഷ്യജഡങ്ങളിൽ

ഉറച്ച്പോയ 

നിന്റെ കരുണയിൽ നിന്നുമൊരൽപ്പവും

അവശേഷിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ 

നീ ചേർത്തുവെച്ച 

നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ കരുതലിനൊരംശവും

നിന്റെ പ്രണയം

എനിക്കിതാ  സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നു

പക്ഷികൾ ചിറകടിക്കുന്ന സംഗീതം ഞാനിപ്പോൾ വൃക്തമായ് കേൾക്കുന്നു

കാറ്റിന്റെ വികൃതികൾ കൃത്യമായ് അറിയുന്നു

ഈ ലോകത്തിലെ

ഒറ്റപ്പെട്ട്പോയ 

മനുഷ്യർക്ക്  വേണ്ടി  പ്രതീക്ഷകൾ  പൂക്കുന്ന കവിതകൾ  ഞാൻ

തിരയുന്നു.

ജെന്നിഫർ,

ഈ ലോകം ഒന്ന് ചിരിച്ച്കണ്ടെങ്കിൽ !

നീ തിരിച്ച് വരുന്ന കാഴ്ചയിൽ

എന്റെ മനസ്സൊന്ന് ലയിച്ചെങ്കിൽ

അത് വരെ എന്റെ ജീവനും

എന്നെ പിരിയാതിരുന്നെങ്കിൽ 

ദൈവമേ നീ കാഴ്ചകളാണെങ്കിൽ

എന്റെ വാക്കുകൾ കാണുവാൻ

നിനക്ക് കണ്ണുകൾ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ

സമാശ്വസിക്കട്ടെ.

റെജില ഷെറിൻ

കല്ലൂപറമ്പിൽ

ഇരിഞ്ഞാലക്കുട നോർത്ത്

തൃശ്ശൂർ

അപ്പൂപ്പൻതാടികൾ

 കവിത : *അപ്പൂപ്പൻതാടികൾ*

രചന: ഉഷാമുരുകൻ

**********************

നിനയാത്തനേരമെൻസുന്ദരസങ്കല്പ-

നിറനീലവാനിന്റെയങ്കണത്തിൽ

ഒരുവേനലവധിതൻസുഖമെഴുമോർമ്മയിൽ

ഒരുവേളഞാനുംമുഴുകിനില്ക്കേ

ആയിരംമോഹങ്ങളുള്ളിൽനിറയുമീ-

യഴകോലുമപ്പൂപ്പൻതാടിപോലെ

ഒാർമ്മകൾപൂത്തവസന്തങ്ങളിൽനിങ്ങ-

ളോമൽകിനാക്കളായ്പാറിവന്നൂ

ഒരുവാസരത്തിന്റെതൂവെണ്മയാകെയും

ഒട്ടൊതുങ്ങുംനിൻപട്ടുമേനിയിങ്കൽ

ഋതുമതിയായവസന്തംതുടിച്ചൂ

ഋതുകന്യകൾചിരി മണിയുതിർത്തൂ

കാലങ്ങളറിയാതെകളങ്കമറിയാതെ

ആത്മാവിലലിയുംനിഗൂഢതന്ത്രം

ഉച്ചമയക്കത്തിനെല്ലാരുംപോയപ്പോൾ

പിച്ചവച്ചന്നു നടന്നുഞാനും

മുറ്റത്തെമാങ്കൊമ്പിൽഞാന്നുകിടക്കുമാ-

പുല്ലാനിച്ചില്ലയിലൂർന്നനേരം

കണ്ണിമാങ്ങാച്ചുനമണമുള്ളകാറ്റിന്റെ 

കൈകളിൽകളിയാടി നീയണഞ്ഞൂ

വശ്യമായെന്നിളംകവിളിൽതലോടിയ

വർണ്ണമയൂഖങ്ങൾനിങ്ങളല്ലേ 

ഇടനെഞ്ചിലെവിടെയോകൂടുകെട്ടീ-

യെന്റെയിടനെഞ്ചിൻഭാരംപകുത്തെടുത്തു

ഒരുമരക്കൊമ്പത്തുചേർന്നിരുന്നുചേലി-

ലൊരുചെറുകാറ്റിലാലോലമാടി

പിന്നെയുംപിന്നെയുംകഥകൾചൊല്ലി-

യെന്റെഹൃദയാഭിലാഷങ്ങളേറ്റിക്കൊണ്ടും

ആദ്യവസന്തത്തിലാദ്യമഴകളിൽ

ആ സ്വപ്നക്കൂടു തുറന്നുവന്നൂ

ആചെറുമാവിന്റെചോട്ടിലുംമുറ്റത്തും

പാതയോരത്തുംപറമ്പിലുംമാത്രമോ

കാടിനുമക്കാണുംപുഴകൾക്കുംമേലേനീ

കവിതകൾചൊല്ലിപ്പറക്കാറില്ലേ

കമനീയകൗമാര സുന്ദരസ്വപ്നങ്ങൾ - 

ക്കേഴഴകുംനിങ്ങളേകിയില്ലേ

ഇനിയുംപറക്കട്ടെഞാനെൻഗൃഹാതുര

ചിന്തയാൽമോഹക്കടൽകടന്നും

അകലേയ്ക്കുനീപറന്നകലുമ്പോളറിയാതെ

അലിവാർന്നൊരെന്നുള്ളമാർദ്രമാകും

ഒരുവേളകൂടിയെന്നരികിൽനീവന്നെങ്കിൽ

ബാല്യത്തിലേയ്ക്കു തിരിച്ചുപോകും

ഞാനെന്റെബാല്യത്തിലേയ്ക്കുതിരിച്ചുപോകും

----------------------------------------

ഭ്രാന്തിന്റെ കുത്തും കോമയും ഇല്ലാത്ത കഥ

 ഭ്രാന്തിന്റെ കുത്തും കോമയും ഇല്ലാത്ത കഥ

അട്ടപ്പാടിയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ ഇരുട്ടായിരുന്നു നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഇരുട്ട് അട്ടപ്പാടിയിൽ കെട്ടിക്കിടന്നു

ഒരിക്കൽ പെട്ടെന്ന് അവിടെ മഴ പെയ്തു

ഇരുളിൽ ഇലമൂടിക്കിടന്ന മാറാല വിത്തുകൾ ഒക്കെയും മുള പൊട്ടി ചിലത് മരങ്ങളായി ചിലത് ചെറിയ ചെടികളായി ഇളകളൊക്കെയും പല നിറങ്ങളിൽ കാണപ്പെട്ടു അങ്ങനെ അട്ടപ്പാടി നിറങ്ങളുടെ ലോകമായി

അതേ ഇത് നിറങ്ങളുടെ ലോകം

ഇവിടെ നിറങ്ങളും പ്രകാശവും മാത്രം

പഴയ നിറങ്ങളിൽ പ്രകാശം പതിക്കുമ്പോൾ പുതിയ നിറങ്ങൾ ജനിക്കുന്നു

 മരിക്കുന്നു

വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു

 ഇത്ര മാത്രം കൂടുതലായി ഇവിടെ ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല

 ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി

 അവർ ചിരിച്ചു

അവർ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു

 അതി നിശ്ശബ്ദമായി ഒരു മസ്തിഷ്കം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു

Sujin vp

Valiyaparambil house

Cherpulassery po

Palakkad

Ph :9744394077

മാറാ രോഗം

           

മാറാ രോഗം😷

...............................

ഒരു നവ പുലരൊളി പിറക്കുവാൻ ഒരുപോലെ

കാലവും ലോകവും അനുദിനം കൈകൂപ്പി 

കരുണാമയൻ തൻ്റെ കണ്ണ് തുറന്നൊന്ന്

കാണണം തൻ്റെ ഈ മണ്ണിൽ കൊറോണയെ

കളിയാടും ഓമന കൊച്ചു കിടാവിലും 

വിളയാടി മുന്നേറ്റം കുറിച്ചൊരു ദീനം

ഒരു നേരം ഉണ്ണാൻ കൊതിച്ചൊരു ജീവനെ 

മുഴു നേരം ഉണ്ണാൻ ജനിച്ചൊരു ദീനം

പൂക്കാലം എത്തുന്നതറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല

പുളകം പുതയ്ക്കുന്നതറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല

മൂക്കോളം മൂടുന്ന മുഖംമൂടി ഒന്നുണ്ട്

മുക്കാലും മൂടി നടക്കണമെന്നപോൽ

ഹസ്തവും മുത്തവും അകലം ചമഞ്ഞൂ

പുസ്തകം തുറന്നൊരു കാലം മറന്നു

നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ ഓമൽ കിടാങ്ങൾ 

നാട്ടുമാവിൻ  തണൽച്ചില്ല മീതേ കളിക്കയായ്

പൂരത്തിമിർപ്പിൻ്റെ ആരവം കേട്ടില്ല

പൂരപ്പറമ്പിലിന്നാരുമേ വന്നില്ല

തൊട്ടും പിടിച്ചും നടന്നവർക്കൊട്ടും

തൊട്ടിടാൻ, അട്ടപോലോട്ടിടാൻ വയ്യ.

മാംഗല്യ മണ്ഡപം കൊതിക്കുന്ന വേളികൾ

മങ്ങുന്ന ദീപകം പോലെ കഴിഞ്ഞുപോയി

നാളേക്ക് നീട്ടിയതൊക്കെയും വീണ്ടും

നാളേക്ക് മാത്രമായി നീളുന്നു പിന്നെയും

അന്നന്നു ചോര പിഴിഞ്ഞുള്ളോരപ്പം

അന്നമായി വിളമ്പുന്ന പാവങ്ങളെല്ലാരും 

ആശ്രയം തേടുന്നു ഭീതിയിൽ ഇന്നും

അടുപ്പത്ത് കഞ്ഞിക്കലം കേണു നിറയുവാൻ

അടുക്കലോ കണ്ണീർ കുടം തന്നെ നിറവിൽ

അരിയില്ലാ വീട്ടിലെ വയറിന് വേദന ,

ആരാരുമറിയാതെ ഉരുകുന്നു ചേതന,

ആരിലും അലിവോടെ നീളുന്നു പ്രാർത്ഥന.

തിരികെ മടങ്ങി തൻ മണ്ണിൽ ചവിട്ടുവാൻ

അകലെ പ്രവാസികളാകെ കൊതിക്കുന്ന

നേരം കടം തന്ന ദീനം കൊറോണയോ?

ഇരു തലം തേച്ചുരച്ചുകൊണ്ടാകുമോ

ഇനിയും കൊറോണയെ കൊന്നൊടുക്കാൻ?

ഇനിയെന്തൊരത്ഭുത പിറവി ഈ ഭൂവിൽ

ഇംബം മുളയ്ക്കാൻ  ഇവിടെ വിതയ്ക്കണം?

ഇല പോലെ കൊഴിയാൻ കൊറോണയും പഴുക്കാൻ

ഇനിയെന്ന് വരുമൊരു നേരം ഈ ജന്മം?

എന്തിനോ തിളയ്ക്കുന്ന തിരിനാളം അത്

എന്തിനോ ഉദിക്കുന്നു പിന്നെയും പിന്നെയും

വരുവാനിരിക്കുന്ന സുദിനം തിളക്കുവാൻ

അകലെ ചുവപ്പിൻ്റെ തിരിതുമ്പ് മിനുക്കുന്ന

കതിരോൻ ഉറങ്ങാതെ കാക്കുന്നു മറവിൽ

ഒരു നവ പുലരൊളി പിറക്കുവാനാശിക്കാം

ഒരു നന്മ പൂവിടും കാലം പ്രതീക്ഷിക്കാം🙏🏻

                  

               JITHIN NELLIKODE ✍🏻

പേക്കോ ലങ്ങൾ

പേക്കോലങ്ങൾ

.............................

ശിവൻ തലപ്പുലത്ത്‌

..............................

അലമാരയിൽ നട്ടെല്ലിനെ അലക്കി തേച്ചു

മിനുക്കി വച്ചു

എല്ലാ വാക്കുകളും

തുരുമ്പെടുത്തു

പേനക്ക് പേടി

പറ്റാതി രിക്കാൻ

ഏലസ്സ് കെട്ടി

കക്ഷത്തിൽ എല്ലാം

തിരുകികയറ്റി

വെളുക്കെ ഒരുചിരി

ചിരിച്ചു

ഒറ്റ നടപ്പ്

കാൽച്ചുവട്ടിൽ

ചതഞ്ഞമ രുന്ന

വാക്കുകളക്ഷരങ്ങൾ

പുറകെ തലോടി

വീരവാദങ്ങൾ പറഞ്ഞു

ഉമ്മ വാക്കുന്ന

പേക്കോ ലങ്ങൾ

ആദർശങ്ങൾ

മനസ്സ്

 മനസ്സ്.

        കണ്ണിനം കണ്ണായ് വിളങ്ങുന്ന സത്യമേ

 കനക മഴ പൊഴിവതാം കഴിവിന്നൊ-രുറവയേ

 കേട്ടു സുഖ പരിചനാം നിന്നിലെ യുൺമയെ കാൺമതിൽ ഞാനിന്നു ഹൃദ്യനാം ലോകമേ

 പത്തുപന്തീരാണ്ടു വർഷം കൊഴിഞ്ഞതും 

തെറ്റിലൂടേ റെനടന്നൂ കിതപ്പതും 

സത്യത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ കാൺമാൻ തുനിച്ചിട്ടു നഷ്ട്ടങ്ങളേറെയായ് കെട്ടഴിഞ്ഞീവിധം 

പ്രിയതമയായ് കൂട്ടിന്നു കൂടെയെന്നോതിയോർ ഒഴികഴിവു ചൊന്നു പിരിഞ്ഞു പോയകലേ ദൂരെയേതോ നൽ ചില്ല മേലേവരും കൂടണഞ്ഞെന്നിലേക്കോർമ്മകൾ ബാക്കിയായ്    കഥ ചൊന്നു കരയിച്ച വിരഹമല്ലോ മലേ  

കരളിൽ തറിച്ചെൻ്റ പ്രണയമാണോമലേ 

കരൾ നുറുങ്ങീടുന്ന കഥനം പങ്കിടാൻ കനലു പോലുള്ളോരു വാക്കുമില്ലോമലേ

ഒറ്റയാനായുള്ള യാത്രയാണെൻ്റെയീ  അറ്റമെന്തറിയാത്ത ജീവിതപ്പാതയിൽ 

തറ്റു പോയുള്ളോരുമാനസമിന്നൊരു 

വ്യർത്ഥമാം ലോകത്തെ വീക്ഷിച്ചൊരേകനായ്

 നിന്നിടം തേടീയ ലഞ്ഞോരു യാത്രയിൽ ദുരിതങ്ങളുരുവിട്ടു പരിണമിച്ചീവിധം      

കാലം കരം മേൽ പകർന്ന പ്രതീക്ഷ മേൽ 

വഴി പിഴച്ചാലും തുണച്ചിന്നു ജീവിതം 

സത്യമായ് ത്തീർത്ത നിന്നാഗമനത്തിലി- 

ന്നുത്തരം മുട്ടി ഞാൻ സതബ്ധനായ്ത്തീർന്നിദം

മധുരസ്വപ്നം ശയിക്കുന്ന മായാ കദംബമേ ചേതോഗതം പൂത്തുലഞ്ഞിടും ചിത്തമേ 

മാധവൻ നൽകിയൊരു മായാജാലകം 

മാനസമെന്നു പേരോതുമീ ലോകം

 കാണാൻ കഴിഞ്ഞവനു കൽ കണ്ട നാമ്പും കാൺമാതെപ്പോന്നോർക്കു കാഞ്ഞിരം പോലുമേ ജീവിതമീ വിധം നൽകാൻ കരുത്തുള്ള പാനപാത്രത്തിലെ പീയുഷ മേ

നിന്നെയും തേടിയലഞ്ഞ കാലാന്തരം തിണ്ണകളേറെയായ് കേറി റങ്ങി

അന്ധമാമെന്നിലെ നിന്നവ- ബോധത്തെ 

സാദൂകം ചൂഷണം ചെയ്തവറേറെയും ,,,

ആൾദൈവമാൾ രൂപമായുധമാക്കിയോര - ന്ധവിശ്വാസത്തിൽ മൂടിപ്പുതപ്പിച്ചു 

ഏറെ നാളുമ്മറ തിണ്ണ മേൽ തെണ്ടിയും 

നിന്നെയും തേടിഭജിച്ചിരിപ്പന്നു ഞാൻ

രോഗിയെ തിന്നാൻ തുറന്നിട്ട ബോർഡുമായ് കാത്തിരിക്കുന്നോ- രനാരോഗ്യ പാലകർ 

സേവനം വിറ്റൂ മരവിച്ച കൈകളിൽ 

ചേതനയറ്റൂ മരിച്ചു കിടന്നു ഞാൻ

ഇരുളൂർന്നുവീഴുന്ന രാത്രി തൻ മാറി ലൊ -

 ടുങ്ങാൻ കിടന്നോണ്ടുറക്കെ കരഞ്ഞും നിസ്സഹായത്തിൻ നിവൃത്തികേടോർത്തു ഞാൻ നിർദ്ധയം നിൽപ്പൂ നിരാലംബ പാത്രനായ്

 അന്നൊരു രാത്രി ഞാൻ കണ്ണാടി നോക്കവേ കണ്ണടച്ചോണ്ട- ങ്ങുറക്കെ കരഞ്ഞും വിരൂപനായ്ത്തീർന്ന ശരീരം ചുമക്കുന്ന -രൂപിയാമെന്നിലെ അവധൂ തനെകാൺമിൽ

 ഋതുഭേദം മാറി ഞാൻ പുറമേ പുഞ്ചിരിച്ച-

ലയടിച്ചെത്തിയെന്നുയിരിന്നു കൂട്ടായി 

സഹൃദ നായ-രികത്തിരുന്നോണ്ടു നാൾക്കുനാൾ നിപുണനായ് മറുമരുന്നരുൾചെയ്തു ഭാനുമാർ

 വിറയാർന്ന ചുണ്ടിലെൻ മുറിവേറ്റ നോവുകൾ 

നിനയാതെ -യാദ്യം തലോടിയാ - കൈകൾ മേല - വസാന ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്ന നാളെ - 

ന്നകക്കാമ്പിലുണ്ടൊരു പുകൾപെറ്റിടം

 ഇത്ര മേലെന്തേ പറഞ്ഞതെന്നോർക്കുക ചിത്തത്തിനുള്ളിലെ - യുത്തുംഗ ശൃംഖങ്ങളർത്ഥവത്തായി പഠിച്ചിടേണേ വരു-മനർത്തങ്ങളില്ലാതുയർന്നു വാണീടുവാൻ

 ആവർത്തനത്തിന്നൊരവസരം തീണ്ടാത്തൊ- രവിചാര നടനമല്ലീ ജീവിതം ?? 

ദ ദ്വങ്ങളാമേതു നൻമയും തിൻമയും 

തണ്ടിലേറ്റുന്ന മഹാമാരു തന്നു പേർ  

മനസെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു നിർത്തീടുന്നു

 പരിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളേവതും ചൊല്ലുന്നു മനസ്സിനുമേൽ നീ - അതീതനാ യു യരുവാൻ ഇതിഹാസപുരുഷൻമാരേ വരുമുയർത്തുന്നു മനസ്സിന്നു മേൽ നീ അതീതനായ് വളരുവാൻ

 കഷ്ട്ടമിതിങ്ങനെ കേട്ടു വളർന്നിട്ടും സപഷ്ട്ടമായൊട്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞീടാതെ

 ഇഷ്ട്ടമാം ജീവൻ ബലീ കൊടുത്തോണ്ടിന്നു ലക്ഷങ്ങളുണ്ടും ഉറങ്ങിടുന്നിവിടം

22 - March - 2021

Shami Kannur

9986932294

ശരിയുടെ ലോകം

 

ശരിയുടെ ലോകം

(മാത്യു പണിക്കർ  

Whatsapp: 73562 59468)

അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ അട്ടഹാസമാണ് താനെന്നു മൗനം അഹങ്കരിക്കുന്നു

കണ്ണുനീർ അത് സമ്മതിക്കുന്നു

പുറകോട്ടു പായുന്നവർ മുമ്പോട്ട് ഇഴയുന്നവർക്കായി

ചരമഗീതം രചിക്കുന്നു

കണ്ണിൽ നിന്ന് വിയർപ്പു

നെറ്റിയിൽ നിപതിക്കുന്നു

നാവു പല്ലുകളെ കടിക്കുകയും വിരട്ടിയകററുകയും ചെയ്യുന്നു

ഭ്രാന്തില്ലെന്ന് വിളിച്ചു കൂവി കൂവി മരിക്കുന്നവർ

പുഴുക്കളായി സ്വതന്ത്രരാകുന്നു

പായുന്ന പാവം വണ്ടിയിൽ ഒരു വഴിയോരശില

മനപൂർവ്വം പോയി ഇടിക്കയും

തെറ്റ് സ്വയം സമ്മതിക്കയും

ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു

നിലാവിൽ കത്തിയുടെ കൊടും തിളക്കത്തിൽ

ഉറക്കം വരാത്ത കിടാവുകൾ

അറവുകാരനോട്ഉറക്ക് പാട്ടിനായി

കെഞ്ചുകയും കൊഞ്ചുകയും ചെയ്യുന്നു

തുറന്ന കണ്ണുള്ളവർക്ക് മാത്രമായി ഇരുട്ട്

കണ്ണടച്ചവർക്കായോ

വെളിച്ചത്തിന്റെ മഹാപ്രപഞ്ചം തുറക്കപ്പെടുന്നു

മരം പെയ്യുമ്പോൾ

 മരം പെയ്യുമ്പോൾ

മരം പെയ്യുമ്പോലെ ആകണം നീയെനിക്ക്

ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന മഴയിൽ നീയെനിക്ക് മരമായ് കുടപിടിക്കണം . 

നിന്റെ ചില്ലകളിൽ കുട ചൂടി, കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റ് വാങ്ങണം .

ശരീരം നനയാതെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശീതക്കാറ്റിൽ എന്റെ കവിൾത്തടം നനയണം , ഹൃദയം കുളിരണം .

പെയ്തിറങ്ങുന്ന ഓരോ തുള്ളിയുടേയും ഗന്ധവും കുളിർമ്മയും നിന്റെ തണലിൽ ഞാനറിയണം . 

ഇറ്റുവീഴുന്ന വിയർപ്പുകണത്തിലും ,മഴത്തുള്ളിയുടെ മാർദവം എനിക്കറിയണം

 മഴ തുള്ളിമുറിയുമ്പോൾ നീ ആർത്തലച്ചന്നിൽ പെയ്തു തുടങ്ങണം 

"മരം പെയ്യുമ്പോലെ ആകണം നീയെനിക്ക് "

നിന്റെ തണലിൽ മഴ കണ്ട എന്നെ - ഞാനറിയാതെ നനയ്ക്കണം , മരം പെയ്തു നീയെന്നെ ഉറക്കണം.

മഴയിലും സുന്ദരമാണ് , നീയെന്ന മരം ചെയ്യുമ്പോൾ - ശബ്ദമില്ല , ആഞ്ഞടിക്കുന്ന കാറ്റില്ല 

നിശബ്ദതയിൽ പതിഞ്ഞ സ്വരം മാത്രം

അടർന്നു വീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളിയിലും ആർത്തലച്ചു പെയ്ത മഴയിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ തണുപ്പും ലാളനയും

നിന്റെ  ശിഖരത്തിൽ നിന്നടർന്നു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളെല്ലാം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങട്ടെ . അവയെല്ലാം എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ വേരോടട്ടെ 

എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗതയിൽ നീ ഒരു പുഴയാകട്ടെ

                                    നിഥിൻമേലൂട്ട്

കുഞ്ഞേ മടങ്ങുക

 കുഞ്ഞേ മടങ്ങുക !

(പ്രവീണ.വി.ജി.)

വരളുന്ന ചൊടികളാൽ

തളരുന്ന മിഴികളാൽ

ആരേ തേടുന്നു നീയോമന

                           പൈതലേ ?

നിന്നോമന മേനിയിൽ

മൃദുവായ് തഴുകിടാൻ

കഠിനമാ ഹൃദയം

മടിച്ചു നിന്നോ?

നീയെന്ന നിധിയെ

ചുമന്നൊരാ ജനനിയിൽ

ഒരു കണിക പോലും

മൃദുത്വമില്ലേ ?

കുഞ്ഞേ മടങ്ങുക !

കപടമീ ലോകത്തിൽ

ഒരു മാത്ര നീയിനി

      വാണിടേണ്ട

ഒഴുകുമീ അശ്രു കണങ്ങളാൽ

നിൻ മൃദുപാദങ്ങളിൽ 

ഞങ്ങളർപ്പിക്കുന്നീ

അർച്ചനാ പുഷ്പങ്ങൾ......

മനസ്സ്

മനസ്സ് 

രചന :സുജാത ശ്രീകുമാർ 

ജ്ഞാനപ്രപഞ്ചം അനശ്വര 

മാനന്ദ  വീഥി. 

ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം ചെയ്യും ശക്തി  ആത്മശക്തി. 

അഹന്തയാം വിപരീത ശക്തി കൊല്ലുന്നു ചരാ-

ചരസങ്കുലത്തെ ക്ഷണ -

മാത്രയിങ്കൽ. 

മനസ്സൊരു  മഹാസാഗരമീ  

നന്മ, തിന്മ, ആസക്തികളെല്ലാമടിയു-

ന്നീ സാഗരസാനുവിങ്കൽ. 

ചിന്തകളാം ചെറു തോണി-

യേറിമറിയുന്നീ മാനസ്സ

സാഗരത്തിൽ.

മഹാമേരുപോൽ വളരുന്നാശകളിതിൻ തീര ഭൂവിൽ. 

ആശ തന്നലകൾ  വളരുന്നു, തളരുന്നു, കൊഴിയുന്നു, കൊല്ലുന്നു, വെല്ലുന്നു  പിന്നെയും  

പിന്നെയും യാത്ര തുടരുന്നു. 

                  22/12/2020

തല തിരിഞ്ഞ  ലോകം 

-----------------------------------

രചന :സുജാത  ശ്രീകുമാർ

 

കാലമെങ്ങു  കുതിച്ചു പാഞ്ഞീടുന്നു !

കാരണം തേടി ഞാന-

ലഞ്ഞീടുന്നു !

കാലം തെറ്റി ഋതുക്കൾ 

പാഞ്ഞീടവേ !

കാതരയാമീയേഴയെകണ്ടില്ലേ? !.

കണ്ണിമാങ്ങകൾ കണ്ടില്ലൊരേടത്തും, 

കശ്മലന്മാർ  നിറയുന്നു ഭൂവിതിൽ !

കണ്മണികളെമൊ- ട്ടായിരിക്കുമ്പോൾ 

കശക്കിടുന്നിതാ കശ്മലക്കൂട്ടങ്ങൾ !

കാനനത്തെക്കാൾ കഷ്ടമായീടുന്നോ? !

കാട്ടു ജീവികൾ  മെച്ചമായ് തീരുന്നോ? !.

കുഞ്ഞു ജീവിതം കെട്ടു  പോയീടല്ലേ !

കുഞ്ഞു കൈയ്യിൽ %മുറുകെ പിടിക്കണേ !

കാരുണ്യത്തോടെ കാത്തു 

രക്ഷിക്കണേ !

കാലിടറാതെ കൈ 

പിടിച്ചീടണേ !

കാതരയാമീയേഴയെ

കാക്കണേ !

കാത്തിരിക്കുന്നു കാരുണ്യ

മേകണേ!

കാണ്മതില്ല  കറയറ്റസൗഹൃദം !

കാണ്മതില്ല വിഷമറ്റ  കൊറ്റുകൾ !

കാണ്മാതില്ല സത്യധർമ്മാ- തികൾ !

കാണ്മതോ വെറും തല -തിരിഞ്ഞോരു  ലോകത്തെ !

പേരിടാത്ത കവിത

 പേരിടാത്ത കവിത

•••••••••••••••••••••••••••

വെറുതെ ഞാനെഴുന്ന കവിതകൾ

എൻ മനം എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നു....

ഈ രാവിലും ഉച്ചത്തെ വെയിലിൻ്റെ ചൂടിലും 

ഞാൻ ചൊല്ലുന്നതെന്തോ ആർക്കറിയാം...

ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ജീവിതം.

അതിനുള്ളിൽ 

സ്നേഹമുണ്ടെന്ന രണ്ടാത്മാക്കളായിരുന്നു...

എല്ലാം നിശ്ചലമായ് ജീവിതത്തിൻ്റെ ഏതോ കോണിൽ,

വിധിയുടെ നിഴലാട്ടം വീണ്ടും കണ്ടു...  

എല്ലാം ഓർമ്മയിൽ മാത്രം താലോലിച്ചു,

തനിക്കുണ്ടായ കുഞ്ഞിനെ പോലും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട കർമ്മം

എന്നോടെന്തിന് ഈ ചതി ചെയ്തു ദൈവമേ....

ഒരാളെയും ഞാൻ വഞ്ചിതനാക്കിയവനല്ലാ...

ഒരാളിയും പാപത്തിൻ്റെ കർമ്മം ഏതെന്നറിയാത്തവൻ...

ഏത് നദിയിലും പാരമ്പര്യൻ്റെ കർമ്മ സിന്ധി തീരയില്ലാത്തവൻ...

മുജ്ജന്മം ചെയ്ത കർമത്തിൻ്റെ അവകാശം  തോണ്ടി ഞാൻ 

എല്ലാം വരായ്കകളും കാറ്റിൽ പറത്തി ഞാൻ...

എന്നിട്ടും എല്ലാം മോഹിച്ച അപ്സരസ്സു തന്നെ 

രണ്ടു വഴികളിൽ നടന്നു പോയി....

മണികണ്ഠൻ സി നായർ,

തെക്കുംകര.

പുരുഷാന്തരം

പുരുഷാന്തരം

***************

കവിത

------------

കുറ്റീരി അസീസ് 

----------------------------

23.12.2020

------------------

ഇനിയുമൊത്തിരിയൊത്തിരി 

കാണാനും കേള്‍ക്കാനുമുണ്ട്

ഓണമിനിയുമിനിയും ഉണ്ണാനും

പടക്കം പൊട്ടിച്ചും പൂത്തിരി

കത്തിച്ചും വിഷു പര്‍വ്വം 

ആടി തിമര്‍ക്കാനായുണ്ട്.

ഷഷ്ടിപൂര്‍ത്തി കഴിഞ്ഞും

കടന്നു പോയാണ്ടുകള്‍

കൊല്ലം കണക്കെങ്കിലായിരം

പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്മാരെക്കാണാനു

ണ്ടകതാരില്‍ അടങ്ങാതെ തിരമാലപോല്‍ ദാഹം മോഹം.

ആദ്യമൊക്കെ തറവാട്ടില്‍

ഒന്നിച്ചൂണും ഉറക്കവും

കളിയും ചിരിയും മേളമായ്

അക്കാലമെന്നും അപ്പാടേ

ഉണ്ടാമെന്ന് കൊതിച്ച 

കാലം എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ്.

കൂട്ടുകാരോടൊത്ത്

കളിയും വികൃതി കുസൃതിയോടെ

നാളും ഞാറ്റുവേലയും കഴിഞ്ഞത്

ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നെഞ്ചകം

പിളരുന്നു, കണ്ണ് നനയുന്നു.

കൗമാരം യൗവ്വനം മീശകുരുത്തതും

കുരുത്തക്കേടൊന്നൊന്നായ്

പുറത്തെടുത്തതോര്‍മ്മയില്‍

നാണമൊപ്പം അല്പം 

ഗമയും മിന്നിമറയുന്നു.

ഭാരമെല്ലാം തോളിലേറ്റി

രാപ്പകലോടി നടന്നതും പിന്നെ

ഗൃഹസ്ഥനായ് ഭാര്യ സമേതം  മക്കളൊന്നിച്ച് കഴിഞ്ഞ നാള്‍ മനതാരില്‍ നുരയുന്നു 

മധുരമനോജ്ഞമായ്.

കാലം പയ്യെപ്പയ്യെ നീങ്ങി ഞാനുമൊപ്പം, ഇന്നെത്തി നില്‍ക്കുവതെവിടെ,

സന്തുഷ്ടിയേറെ, വേണം

ഇനിയുമിനിയും പ്രഭാതങ്ങള്‍

നന്മ കാണാന്‍, അകം ആനന്ദത്താല്‍ കുളിര്‍ത്തിടാന്‍.

             ***************

നിത്യത

 നിത്യത

(പ്രവീണ.വി.ജി.)

അകന്നു പോകുന്നു

ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ

അന്യമാകുന്നീ മിഥ്യാ

ലോകമെനിക്കിന്ന്

നിത്യസത്യം ഞാനറിയുന്നു

നിന്നിൽ ഞാൻ ലയിച്ചിടുന്നു

ഇവിടെ ഞാനുപേക്ഷിക്കുന്നിതെൻ

മോഹങ്ങൾ, മോഹഭംഗങ്ങൾ

അഗ്നിപരീക്ഷണങ്ങൾക്കിപ്പുറം

ഞാനറിയുന്നിതേ സത്യമെന്നത്

കടന്നു ഞാൻ കടമ്പകൾ പലതും

എത്തി നിൽക്കുന്നു നിൻ മുന്നിലും

ഖണ്ഡിച്ചിടുന്നു ഞാനെന്നെ

ചേർത്തു നിർത്തിടുന്ന

ബന്ധങ്ങൾ ബന്ധനങ്ങളെ

തളർത്താതിരിക്കട്ടീ

പിൻവിളികളെന്നെയും

ദീപസ്തംഭം

 ദീപസ്തംഭം

        പ്രവീണ.വി.ജി.

താരാട്ടു പാടാൻ

മറന്നതല്ലെന്നമ്മ-

യെൻ നെറുകിൽ

തലോടാൻ മടിച്ചതല്ല

          ഇടനെഞ്ചിൽ കനലുകൾ

          അഗ്നിയായ് എരിയുമ്പോൾ

           ഒരു വേള മൗനമായ് നിന്നതാവാം!

           അലതല്ലുമീ ജീവിതക്കടലിൽ

          ഞാനൊരു വേള

         സ്തബ്ധയായ് നിന്നിടുമ്പോൾ

          ഒരു നാളമായെന്റെ

           കൺമുന്നിൽ തെളിയുന്നു

             നീയെന്ന ജീവിതപാഠശ്ശാല

വോട്ടുത്സവം

വോട്ടുത്സവം

----------------------

(ഓട്ടംതുളളല്‍)

കവിത

കുറ്റീരി അസീസ് 

******************

അന്നൊരു നാളില്‍ വോട്ടിനുവേണ്ടി

പെട്ടികളങ്ങനെ

നിരനിരയായി.

ഞങ്ങടെ നാട്ടില്‍ 

സൈക്കിള്‍ ചിഹ്നം 

അതിനൊരു പെട്ടി

സൈക്കിള്‍ പെട്ടി.

സൈക്കിളിനെതിരായ്

കുരുവി ചിഹ്നം

അതിനൊരു പെട്ടി 

കുരുവിപ്പെട്ടി.

വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ പലതും നല്കി

വോട്ടര്‍മാരെ പാട്ടിലതാക്കി

വോട്ടിന്റന്ന് സദ്യ വിളമ്പി

ഇലയുടെ എണ്ണം നോക്കി

നിരീച്ചു, 

അത്രയുമെണ്ണം

വോട്ടും ജയവും

വോട്ടുകളെണ്ണി നോക്കുമ്പോഴോ

സദ്യ കൊടുത്തവര്‍ തുന്നം പാടി

ജനാധിപത്യം വിജയിച്ചപ്പോള്‍ പണാധിപത്യം തോല്‍വിയറിഞ്ഞു.

ഇന്നോ കാലം മാറിപ്പോയി

ഇലക്ട്രോണിക്ക് ബാലറ്റായി

പണം കൊടുത്ത് വോട്ടുകള്‍ നേടാന്‍ ശ്രമങ്ങളിന്നും നടമാടുന്നു.

പ്രബുദ്ധരായ വോട്ടര്‍മാരെ

നിങ്ങളെ വാങ്ങാന്‍ വരുന്നവനവനൊരു

മാരീചനെന്ന് അറിയുക നിങ്ങള്‍

നാട്ടില്‍ വികസനം കൊണ്ടുവരാനും നാടിന്‍ നന്മ കാംക്ഷിക്കാനും

നമ്മളിലൊരുവനായ് ആരാരുണ്ടൊ അവര്‍ക്കാകട്ടെ

നമ്മുടെ വോട്ട്.

വോട്ടാണിന്ന് വോട്ടുത്സവം

പാഴാക്കരുതെ അമൂല്യ വോട്ട്.

ജയിച്ചിടട്ടെ ജനാധിപത്യം 

പുലര്‍ന്നിടട്ടെ സാഹോദര്യം.

04.12.2020.

       *****************

ലഹരിയാണ് എനിക്ക് യാത്ര

 ലഹരിയാണ് എനിക്ക് യാത്ര 

---------------------------------------------

യാത്ര അതൊരു ലഹരിയാണെനിക്കെന്നും...

സ്വപ്നത്താൽ പണിതെടുത്ത പ്രണയത്തിന് വേരുകൾ തേടി...

മറ്റുചിലർക്കോ ആ വിരഹത്തിൻ വേദന മറക്കാൻ.....

ജീവിതത്തെ കൂട്ടിലാക്കാതെ പാറി പറന്നൊരു യാത്ര...

എന്തിനും ഏതിനും ഒരന്തവും ഇല്ലാത്ത യാത്രയാണെനിക്കിഷ്ടം...

നാടറിഞ്ഞു മേടറിഞ്ഞു കാനനത്തിലേക്കൊരു യാത്ര...

വനാന്ത്യ മദ്ധ്യേ ഒഴുകുന്ന പുഴകളെ തേടിയൊരു യാത്ര...

പല വേഷങ്ങൾ അടിതിമിർക്കുന്ന ഒരു പറ്റം മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കുന്ന യാത്ര....

എന്നിലെ എന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ ആയി... കലങ്ങിയ മനസിനെ തട്ടിമാറ്റി മധുരം നുകരാൻ പാകമാക്കിയ ഒരു യാത്ര..                          

Aiswarya s nair

Mannar, alappuzha

അക്ഷരക്കൂട്ടിൽ

അക്ഷരക്കൂട്ടിൽ 

---------------------------

അക്ഷരകുട്ടിനുമപ്പുറത്തായിയൊരു ലോകമുണ്ടോ  പങ്കുവയ്ക്കാൻ..... 

എഴുത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പുമായി കൂടെ ചിരിക്കാൻ നിറങ്ങളെ നിങ്ങൾക്കവുമല്ലോ.......

പങ്കിട്ടഎഴുത്തുകളോരോന്നും... 

ചാർത്തിയ വേറിട്ട കാഴ്ചകൾഓർക്കുകില്ലേ.... 

ആതമ്നിവൃതിയിൽ കുളിരേറ്റുനിൽക്കുന്ന  വാകമരമേ ആദ്യാനുഭൂതി  നിമിത്തമായി...... 

വാകമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലായിനിൽക്കുന്ന 

പൂച്ചകണ്ണുള്ളൊരു സുന്ദരി...  

ആരെയോ തേടുന്ന   നോട്ടത്തിനുള്ളിലും.....  

നീ അറിയാതെ  

താഴേക്കു വീണുപോയ ആകുറിപ്പിൽ നിന്റെ കയ്യൊപ്പു  പകർന്നനറുവെട്ടമുണ്ടായിരുന്നു......

Girija S Nair

മസാല ദോശ

 "മസാല ദോശ"

       (കവിത)

തനിക്ക് ആരും ഇല്ലെന്ന് സ്വയം ബോധ്യം വരുന്ന നേരം

എല്ലാറ്റിനും ജോർജുകുട്ടി വേണമപ്പോൾ

എന്നത് എല്ലാവർക്കും തന്നെയറിയാം

ആരും പോകാനില്ലാത്ത നേരത്ത് തന്നെ

ജോർജ് കുട്ടി പോക്കറ്റിലും പേഴ്സിലും വേണം

നല്ല ഹോട്ടലുകളിൽ കിട്ടുന്ന ദോശ

നെയ്യൊഴിച്ച് അരിമാവിൽ 

മസാലയിട്ട്

കഴിക്കാൻ എന്തൊരു മോഹം 

കാരുണ്യമായ ധർമ്മം കൊടുക്കുന്ന കാശ്

അത് ബാങ്കിൽ കിടന്നാൽ മസാലദോശ വരുമോ?

ദൈവം തന്നെ വെച്ച് പോയ കേടും 

തന്നെ നോക്കാൻ ഭാര്യയുമില്ല 

അതെന്നോ പോയ് കാലം കഴിഞ്ഞു

പുറത്തേക്ക് പോകുവാൻ വിധി തനിക്കില്ലല്ലല്ലോ

 അതിന് പറ്റാത്ത കാലമായ് ഭുമിയിൽ

എങ്കിലും ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോയെന്ന്

ആരും തനിക്ക് സഹായിക്കാൻ ഇല്ലല്ലോ

എല്ലാം ദൈവത്തിൻ്റെ വിധിപ്പോലെ വന്നിടാം

പണം വേണമെങ്കിൽ കൊടുക്കുവാനിഷ്ടം 

എത്രയോ അങ്ങിനെ പോയി കഴിഞ്ഞൂ

വല്ല പിള്ളേരും സഹായിക്കാനെത്തും അതിന് എന്നും തനിക്ക് നഷ്ടം മാത്രം

കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിയുന്ന ആളുകൾ

അവരോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ വയ്യ പാവം

സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന കടമകൾ

ഈശ്വരൻ്റെ പുണ്യം കൂടെവേണം

മണികണ്ഠൻ സി നായർ

തെക്കുംകര.

ആത്മഹത്യയ്ക്കും കൊലപാതകത്തിനുമിടയിൽ.

 *ആത്മഹത്യയ്ക്കും കൊലപാതകത്തിനുമിടയിൽ.* 

 __(ഒരു കോറന്റയിൻ കവിത)

പന്തളം അനിൽ__ 

ആത്മഹത്യയ്ക്കെനിക്കാവില്ല മുമ്പേ നീ

ആരുമറിയാതെ കൊന്നതല്ലേ,

എന്നെ നീ കീറിമുറിച്ചതല്ലേ,

എന്റെ വേദന കണ്ടു രസിച്ചതല്ലേ ....

മിഴിനീരു താഴേക്കു വീണു ചിതറേ നീ,

മൊഴികളിലമ്പുമായ് നിന്നതല്ലേ,

മഴനീരതെന്നു നീയോതിയില്ലേ,

മഴ തോരാതെ മാനം കരഞ്ഞതല്ലേ ......

നിണമുതിരുമെന്റെ ഹൃദയത്തെ നോക്കി നീ,

നിർനിമേഷയായ് ചൊന്നതില്ലേ,

 വെറിപൂണ്ട് മണ്ണിലെറിഞ്ഞതല്ലേ,

വെറും ചെമ്പരത്തിപ്പൂവെന്നോതിയില്ലേ,

എന്നോ കവർന്നൊരെന്നുള്ളത്തെയിന്നു നീ

എങ്ങോ വലിച്ചെറിഞ്ഞോടിയില്ലേ,

എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോയതല്ലേ ,

എന്നിലൊരുപാട് നോവായ് പടർന്നതല്ലേ,

ഒടുവിലീ പടിയിറങ്ങിടുന്ന നേരം നീ

ഒരു മാത്രമെല്ലെ ചിരിച്ചുവല്ലേ,

ഒരുപാട് കള്ളം പറഞ്ഞുവല്ലേ,

മുന്നിലൊരു കടം കഥയായി മാറിയില്ലേ .....

മരണം

 മരണം

മരണമെത്തുന്ന

നേരത്ത് മർത്ത്യാ ......

നീ കരയുവതെന്തിന്

കഷ്ടം.....

ജീവിത വ്യഥകൾ

തെളിഞ്ഞു നിന്നിൽ....

കണ്ണീർ പാടം

നിറഞ്ഞൊഴുകി....

ഒരു തുള്ളി വെള്ളം

പകർന്നു കൊടുക്കാതെ,

കാട്ടിയ ക്രൂരത

ഓർത്തീടുവിൻ.....

ഏറിയ കാലമായ്

ചെയ്തു വരുന്നതോ,

എണ്ണിയാൽ തീരാത്ത

പാപമെന്നറിയു  നീ.....

പാപങ്ങൾ കഴുകി നീ

മോക്ഷത്തിനായിനി

കാലം കളയാതെ

കാത്തിരിക്കൂ....

മർത്ത്യാ........ നീ...... കരയുവതെന്തിന്.........

95-22-04-017-6.53 pm

വിനോദ് കുമാർ ടി വി

9833443602

വീട്ടുതടങ്കൽ

 വീട്ടുതടങ്കൽ

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ഗ്രാമീണപ്പഴമയിലെ

 ജൈവസുഗന്ധം,

തിരിച്ചുതന്നൊരു

ദുരിതകാലമേ 

മണ്ണിൻ പൂമണം

തിരിച്ചറിയാൻ,

വറ്റിവരണ്ടൊരു

 പുഴയറിയാൻ,

മുണ്ഡനമായൊരു

മലയറിയാൻ ,

കരിയില കുമിഞ്ഞൊരു

കാട്ടുചോലതൻ

നിർമ്മലമായൊരു

കുളിരറിയാൻ,

സാഗര ഗർജന

തിരമാലകളേ,

മനംനിറയേ

കൺപാർക്കാൻ,

വരമായിത്തന്നൊരു

നല്ല കാലം...

കനകം വിളയും

നെൽപ്പാടത്തിലെ

 ചെളിയും മണവും,

ഹൃദ്യമായൊരു

ഗൃഹാതുരത്വമേ ....

സമർപ്പിതമല്ലോ?

പ്രകൃതിയാം

 പ്രതിഭയ്ക്കൊരു

ഗീതാഞ്ജലി......

ക്ഷൗരം ചെയ്യാത്ത

താടിയിൽ നോക്കി

വിസ്മയം പൂണ്ടൊരു

പശു കിടാവേ...

മുറ്റത്തെ പൂവിൻ

 സുഗന്ധം നുകരാൻ,

പറന്നെത്തിയൊരു

വർണ്ണപൂമ്പാറ്റയതാ

ചിറകൊതുക്കിയെൻ

മേനിയിലിക്കിളിയായി,

അത്ഭുതം കൂറിയവൻ

ആശങ്കയിലായി,

മധു നുണയാൻ

പൂവിതൾ തലോടും

സന്യാസിരൂപിയാം

മറ്റൊരു പങ്കാളിയോ?

മയിലാട്ടവും

കുയിൽ നാദവും,

കേട്ടുരസിക്കും

പൂർവ്വികനായൊരാൾ,

ചെന്തെങ്ങിൽ

കൈതൊട്ടിരിക്കും

മർക്കട കടാക്ഷം

വിളനിലത്തിലൊരു

അപരിചിതനാര് ?

 മുറ്റത്ത് നിൽപ്പൊരു

തേന്മാവിൻ കൊമ്പത്ത്

 വലിഞ്ഞുക്കേറി ഞാൻ

 പ്രണയനിലാവിലെ

പ്രാണസഖിക്ക്

ആഹ്ലാദമായല്ലോ,

മാമ്പഴത്തിനായി

 നൊയമ്പ് നോറ്റൊരു

കാക്കയുമണ്ണാനും,

ശപിപ്പതുകേൾക്കാം,

കൊറോണ മാറട്ടേ, 

മഹാമാരിയൊഴിയട്ടേ,

തിരിച്ചുപോകട്ടേ

  തിരക്കുതീരാത്ത

മഹാനഗരത്തിലേക്കിവർ

ആർത്തി മാറാത്ത

ധൂർത്തപുത്രൻമാർ...

(ഷറീഫ് കൊടവഞ്ചി )

പുഴ ഒഴുകുകയാണ്

 പുഴ ഒഴുകുകയാണ്.... 

ഇന്നലെയുടെ കണ്ണീർചോലകൾ 

വഹിച്ചു പുഴ പിന്നെയും 

ഒഴുകുകയായിരുന്നു 

മഴപെയ്‌തുകളിൽ 

ഉള്ളം നിറച്ചും കൊടുംവേനലിൽ 

കരളുരുക്കിയും സ്വയം 

തുഴഞ്ഞും നിർത്താതെ.. 

പൂങ്കാടിനോട് സല്ലപിച്ചും 

ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്ന മൺകട്ടകളെ 

ചേർത്തു നിർത്തിയും 

അനസ്യൂതം.... 

വഴിയാത്രക്കാരുടെ 

സങ്കടങ്ങളേറ്റു വാങ്ങിയും 

വേദനകൾ ഉള്ളാഴങ്ങളിൽ 

ഒളിപ്പിച്ചും... 

എന്തെന്നാൽ പുഴയുടെ 

ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് പച്ചയായ 

ജീവനുകൾ തുടിച്ചിരുന്നു 

പായലുകൾ പുഴയുടെ 

ഓരങ്ങളിൽ ചിത്രം വരച്ചു

രസിച്ചിരുന്നു 

കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ ദാഹം 

ശമിപ്പിക്കാൻ പുഴയുടെ 

തെളിനീരൂറ്റി കുടിച്ചിരുന്നു 

ദേശാടനക്കിളികൾ 

പുഴക്കരയിൽ കൂടു 

കൂട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു 

പിന്നീടൊരിക്കൽ പുഴയിലൂടെ 

പേരില്ലാത്ത ആത്മാക്കൾ 

ഒഴുകി നടക്കാൻ തുടങ്ങി 

പുഴയുടെ ആഴം കൂടിയും 

കാഴ്ചയിൽ കരിനീല 

നിറം കൂടിയും വന്നു 

പുഴയുടെ കണ്ണാടിയിൽ 

തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത 

മുഖങ്ങൾ മാത്രം 

ആളും തോണിയുമൊഴിഞ്ഞ 

തീരങ്ങളിൽ പുഴയുടെ 

ഏകാന്തവാസം 

മിടിപ്പുകൾ നിൽക്കാറായ  തന്റെ 

ഹൃദയത്തെ  ഓളങ്ങളിൽ 

ഒളിപ്പിച്ചു കണ്ണീർ തുടച്ചു 

പുഴ പിന്നെയും ഒഴുകുകയാണ്... 

പുഴ പിന്നെയും ഒഴുകുകയാണ്...

തേപ്പ്

 തേപ്പ് 

ബസിന്റെ സീറ്റിൽ മുട്ടിയിരുമ്മി 

ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം സംസാരിച്ച് 

മതിമറന്നവന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ച് 

സ്വപ്നലോകത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ 

നീയറിയുന്നുവോ തേപ്പാണെന്ന് 

സിനിമ തീയറ്ററിനുള്ളിൽ ഇരുട്ടിന്റെ 

മറവിൽ പെപ്കോണും ഐസ്ക്രീമും

ആവോളം നുണഞ്ഞവന്റെ വിരിമാറിൽ 

തലചായ്ച്ച് സ്‌ക്രീനിൽ കാണുന്ന രംഗങ്ങളിലെ  നായിക നീയാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് മതിമറന്നാഘോഷിക്കുമ്പോൾ 

നീയറിയുന്നുവോ തേപ്പാണെന്ന്‌ 

ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ മുഖം

ഷോളാൽ മറച്ചവനെയും 

കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ലൈസൻസ്സില്ലാതെ

നാടാകെ ചുറ്റികറങ്ങുമ്പോൾ 

തലയിൽ ഒന്നുമില്ലാതെ 

ജീവനിൽ ഭയമില്ലാതെ 

അറുപതിൽ പായുമ്പോൾ 

നീയറിയുന്നുവോ തേപ്പാണെന്ന്‌ 

വാട്സ്ആപ്പിൽ പരസ്പരം 

നഗ്നതകൾ സെന്റ് ചെയ്തും 

സിരകളിൽ ചൂടേറും 

മെസ്സേജുകളാൽ ചാറ്റ് ചെയ്തും 

ആപ്പുകളെല്ലാം നിനക്കാപ്പാകുമ്പോൾ നെറ്റിൽ നീ കുടുങ്ങുമ്പോൾ 

റിപ്ലൈകൾ ലേറ്റാവുമ്പോൾ 

നീയറിയുന്നൊവോ തേപ്പാണെന്ന്‌ 

ഞങ്ങൾ ന്യൂജനറേഷൻ പിള്ളേർ 

ക്കൊന്നും കെട്ടിപൊതിഞ്ഞു 

വയ്ക്കാ നില്ലെന്നു വീമ്പിളക്കി 

ലോഡ്ജിലും റൂമിലും ശരീരം 

പങ്കിട്ടുകൊണ്ട് അവന്റെ 

ബീജം നിന്നിലൊരു കുഞ്ഞായി 

വളരുമ്പോൾ നമുക്കിപ്പോളെന്തിനാ

 ചക്കരേ ഒരു കുഞ്ഞ്

നിനക്ക് ഞാനും എനിക്ക് നീയുമെന്ന് മൊഴിഞ്ഞ് അബോഷൻ 

ചെയ്തു കളയുമ്പോൾ 

നീയറിയുന്നുവോ തേപ്പാണെന്ന്‌ 

തേച്ചവനോടൊരു പ്രതികാരം ചെയ്യുവാനായി 

ഫയറിലും കയറിലും നീ തീരുമ്പോൾ 

ചലനമില്ലാത്ത നിന്റെ ശരീരത്തെ കെട്ടി 

പിടിച്ചലറുന്നൊരമ്മയുമച്ചനും സ്വപ്നം 

കണ്ടതെല്ലാം നിമിഷനേരത്തിൽ തകർന്നവർ 

അലമുറയിടുമ്പോൾ നെഞ്ചത്തടിച്ചു നിലവിളിക്കുമ്പോൾ വാവിട്ട് കരയുമ്പോൾ 

നീയറിയുന്നുവോ നീ തേച്ചത് അവനെയല്ല 

സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെയാണെന്ന്

                                       ഷിജിന തൻസീർ

ട്രാൻസ് ജൻഡർ

 

ട്രാൻസ് ജൻഡർ 

================

നീയെന്റെ പെണ്ണ് നീയെന്റെ പൊന്ന് 

നീയെന്റെ ജീവന്റെ ജീവനാണ് 

നീയെന്റെ മുത്ത്‌ നീയെന്റെ സ്വത്ത്‌ 

നീയെന്റെ പ്രാണന്റെ പ്രാണനാണ് 

വാക്കുകളാലേ തീർത്തൊരാ സൗധ

ത്തിനുള്ളിലായ് പ്രാണൻ നിലച്ചീടവേ 

വീധ്രത്തിനായി തുടിക്കുമെൻ ഹൃത്തി 

ലായ് സാന്ത്വനസ്പർശമായി മാറിടുമോ 

പെറ്റവയറിന്റെ കുറ്റമല്ല പോറ്റിയൊരച്ഛന്റെ 

തെറ്റുമല്ല കൂടപിറപ്പിന്റെ പാപമല്ല 

രക്തബന്ധങ്ങൾ തൻ  ശാപമല്ല 

മണ്ണിൽ പിറക്കുന്ന മനുജന് മുമ്പായി 

 ജാതകമെഴുതിയ വിശ്വവ്യാപി 

പെണ്ണിന്റെ മനമായി മണ്ണിലൊരാണായി 

സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതും അഖിലവ്യാപി 

ബാല്യകാലത്തിലെ ഓർമകൾക്കിപ്പോഴും 

മാരിവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളാണ് 

കൗമാരത്തിലെ കാമനകൾക്കെല്ലാം 

കാർമുകിലിന്റെ നിറമാണ് 

കണ്ണിലഞ്ജനവും ചുണ്ടത്ത്‌ ചായവും 

വട്ടത്തിലൊരു പൊട്ടും നെറ്റിയിൽ തൊട്ടപ്പോൾ 

ഇവനെന്താ പെണ്ണാണോയെന്നൊരു ചോദ്യം 

ആദ്യമായ് ചോദിച്ചതാരാണ് 

പിന്നെയും കേട്ടു ഒന്നല്ലരൊയിരം വട്ടം 

യിവനെന്താ പെണ്ണാണോയെന്ന ചോദ്യം

മുടി വളർത്തിയതും നഖം വളർത്തിയതും 

നഖത്തിൻമേൽ ചായം പുരട്ടിയതും 

ചുരിദാർ ധരിച്ചതും സാരിയുടുത്തതും 

എന്നിലെയെന്നെ ഉണർത്തുവാനാ 

മുടിയില്ല നീട്ടിയ നഖമില്ല കണ്ണിൽ 

കരിയില്ല ചായങ്ങളൊന്നുമില്ല

എങ്കിലും മുന്നിൽ കാണുന്നൊരെൻ രൂപ

മെന്നിലെ സ്ത്രീയെ ഞാൻ ആസ്വദിക്കും

മനസും ശരീരവുമൊന്നായി  മാറുവാൻ 

വ്യസനങ്ങളേറേ അനുഭവിച്ചു 

ഇന്നു നീ  കാണുന്ന എന്നിലെ രൂപം 

ഒരു ദിനം പൊട്ടി മുളച്ചതല്ല

ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു വിതുമ്പിയൊരെന്നെ 

ചേർത്തണച്ചു നീ മൊഴിഞ്ഞതെന്തേ 

ഓർക്കുന്നവോ നീയന്നു പറഞ്ഞ

മധുരകരമായൊരാ  വാക്കുകളെ

എന്നിലെ പെണ്ണിനെ പെണ്ണാക്കുവാനായി 

ശാസ്ത്രം വളരെ വളർന്നുവല്ലോ 

എന്നിലെ പെണ്ണിനെ അമ്മയാക്കീടുവാൻ 

ശാസ്ത്രം കരുതൽ തുടങ്ങിയല്ലോ 

യാത്ര പറഞ്ഞു നീ പോയൊരു നേരം 

വീണ്ടും നീയെത്തുമെന്നോർത്തിരുന്നു 

എന്നിലെ ജീവനും എന്നിലെ സമ്പാദ്യം

എന്നിലെ എല്ലാം നിനക്കാണല്ലോ 

കാത്തിരുന്നു ഞാൻ വേഴാമ്പലെപ്പോൽ  

മഴയായ് നീയെന്നിൽ പെയ്തിടുവാൻ 

അറിഞ്ഞില്ല നാഥാ മമ  ഹൃത്തിനെ 

നീ  ഇടിമുഴക്കമ്പോൽ മൂരുമെന്ന് 

ദിനരാത്രങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേ 

വർഷങ്ങളെല്ലാം കടന്നു പോകവേ 

ഒരു ദിനം നിന്നുടെ മംഗല്യവാർത്ത 

ഇടിമുഴക്കം പോൽ ചെവിയിലെത്തി  

പുതുപെണ്ണിനോടൊപ്പം പെരുമ്പറ മുഴക്കി 

മിത്രങ്ങളുമായ്  നീയാർത്തിടുമ്പോൾ 

മുഴങ്ങിയ പെരുമ്പറ എന്നുള്ളിലാണെന്നു 

എന്തേ നീ നാഥാ അറിയാത്തത് 

ഒരു പിടി കയറിൽ കഴുത്ത് മുറുകീടവേ 

വീണ്ടുമെൻ കാതുകളിൽ കേട്ടിടുന്നു 

നീയെന്റെ പെണ്ണ് നീയെന്റെ പൊന്ന് 

നീയെന്റെ ജീവന്റെ ജീവനാണ് 

നീയെന്റെ മുത്ത്‌ നീയെന്റെ സ്വത്ത്‌ 

നീയെന്റെ പ്രാണന്റെ പ്രാണനാണ്

                       ഷിജിന തൻസീർ

നിഴൽ

"നിഴൽ" 

•••••••••

പറയാതെ വന്നതും,

പറയാതെ പോയതും, 

പ്രപഞ്ച നിയമത്തിന്റെ സത്യം മാത്രം.

വെളുത്ത പുഞ്ചിരിയിൽ 

അകത്ത് അമരുന്ന വെളുത്ത പല്ലുകൾ

ആരും മോഹിച്ച് പോകും 

ശില്പഭംഗി കണ്ട് നിൽക്കുന്ന നിമിഷം.

ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലൂടെ വന്നിരുന്ന

അധരങ്ങൾ

ഏതോ സുന്ദര കാഴ്ച്ചകൾ...!

നടനവും നടത്തവും ആരും നോക്കുന്ന

ദമയന്തിയാണോ നീയെന്ന് തോന്നുന്ന രൂപം

ഭൂമിയിൽ വന്ന അപ്സരസാണോ

നീ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുകൾ ...!

വല്ലതും പൊലിഞ്ഞിടാൻ ഒന്നും നിന്നക്കില്ല

എല്ലാം ഉള്ളതേ സൗന്ദര്യം മാത്രം.

••••••••••••••••••••••••••••••••

മണികണ്ഠൻ സി നായർ, 

തെക്കുംകര. 

⚫️

രീതി ശാസ്ത്രം

രീതി ശാസ്ത്രം 

------- അജയ് 

വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നു ഞാൻ

ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാകുവാൻ 

രീതികളുടെ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ 

രീതികളെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചതിൽ പിന്നെ 

രീതികളുടെ തത്വശാസ്ത്രത്തെയും 

ചാലനശക്തികളെക്കുറിച്ചും 

പഠിച്ചു

കണ്ടും കാണാതെയും 

രീതികൾ പലതും 

പറഞ്ഞും പറയാതെയും നോക്കി 

ഒടുവിൽ ഒരു രീതിയും 

വരുതിയിലാക്കാൻ പറ്റാതെ 

ഒരുമാതിരിയായി 

ഇപ്പോൾ ഞാൻ അറിയപ്പെടുന്നത് 

ഒരുമാതിരി ശാസ്ത്രജ്ഞൻ എന്നാണ്...

പ്രണയം

പ്രണയം

-------------

വഴിയരികിൽ 

യുവ 

മിഥുനങ്ങൾ 

സായാഹ്ന 

സവാരിക്കിടയിൽ

കൈവിരലുകൾ 

തമ്മിൽ 

കൊരുത്ത്

പ്രണയം 

പങ്കുവെക്കുന്നു.

അവൾ 

അവനോടുള്ള

അവളുടെ 

സ്നേഹം

ആവർത്തിച്ചു

കൈവിരലുകൾ

മുറുക്കിപ്പിടിക്കുന്നു 

പ്രാണനുള്ള 

കാലം 

വരെ 

പ്രണയിക്കാമെന്ന

ഉറപ്പ്

താങ്ങും 

തണലുമാവുമെന്ന

വാഗ്ദാനം

അവളുടെ 

മനസിൽ

അവനെക്കുറിച്ചുള്ള

ചിന്തകൾ 

മാത്രം

അവനോ

ചിന്തകളില്ലാതെ

നടത്തത്തിൽ 

മാത്രം

ശ്രദ്ധിച്ച്... 

അവളുടെ 

കയ്യിൽ തന്റെ 

പ്രണയം,

വിരലുകളാൽ

കവിതകളാക്കി

❤

വിനോദ് കുമാർ ടി.വി.

രാമപുരം, കണ്ണൂർ

റിസൾട്ട്

റിസൾട്ട്

എഴുതി തീർത്ത

പരീക്ഷകളുടെ

ഫലവും കാത്ത്

നാലു ചുവരി

നുള്ളിലിരിപ്പാണ് യുവത്വം

 ചകിതരെങ്കിലും

പുറമേ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്

 പ്രതീക്ഷയുടെ 

കിരണങ്ങളുള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും

കുഞ്ഞു തോൽവിക്കും

ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം

ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന രക്ഷിതാക്കൾ,

ഇത്തിരി കുഞ്ഞൻ വൈറസ്

ഉലകം ചുറ്റുമ്പോഴും

പ്രതിരോധ നിയമങ്ങൾ

അനുധാവനം ചെയ്ത്

എഴുതി തീർത്ത പേപ്പറുകളും ആ

കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.

പരീക്ഷയും ഒരു പരീക്ഷണം

മാത്രം, 

പരീക്ഷണത്തെ

അതിജീവിനം

അത്മഹത്യ കൊണ്ടല്ല,

പോയ വിഷയം 

വീണ്ടെടുക്കലാണ്.

മനുഷ്യനു ഭൂമിയിൽ

വായു ആവശ്യമെന്നെ

പ്രാധാന്യം പോലെ,

എല്ലാവരുടെയും പിന്തുണ 

കുട്ടിക്ക് അത്യാവശ്യം.

*ശാഫി വേളം*

മുഖംമൂടിയ അനുസരണ

മുഖംമൂടിയ അനുസരണ 

--------------------------------------

പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും 

നഗ്നരായി നടക്കുന്ന

പ്രബലരാജ്യങ്ങളുടെ 

തെരുവുകളിലൂടെ 

മുന്തിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചു 

അവൻ നടക്കുന്നു ...

എല്ലാവരെയും നോക്കാൻ 

അവന്റെ കണ്ണുകളായാസപെടുന്നു 

മാറിമാറി നോക്കി 

നല്ല അഴകുള്ളവർ 

സ്വർണനിറം 

മുടിക്ക് പലനിറം 

മേനി യന്ത്രത്തിൽ വാർത്തപോലെ !

അല്പവസ്ത്രം ധരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരെ 

തെരുവ് ആട്ടിപ്പായിക്കുന്നു 

എല്ലാവരും അവരുടെ കൂടയൂള്ളവരെ 

പുകഴ്ത്തുന്നു !

അവനെയാരും  നോക്കുന്നില്ല 

വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ഊരി 

തെരുവിനു നൽകി 

നഗ്നനായി നടന്നു നീങ്ങി !

രാജ്യം വേറെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു 

നല്ല അനുസരണ !

എന്നിട്ടുമാരും നോക്കിയില്ല !

നഗ്‌നമേനി നോക്കുന്നതിന് 

ഇടയ്ക്ക് 

ഒന്നവൻ  കണ്ടില്ല 

അനുസരണ അവ്യക്തമായ 

തെരുവിൽ എല്ലാരും 

മുഖം മറച്ചിരിക്കുന്നു .... 

ഇന്നവൻ നടക്കാത്ത തെരുവുകളില്ല 

ലോകത്തിലെ തെരുവുകളെല്ലാം 

" അനുസരണ "എന്ന 

ഗാനമാലപിക്കുന്നു ...

ഒറ്റനിറത്തിൽ മുഖം മറച്ചിരിക്കുന്നു!

മനുഷ്യനെന്ന നിറത്തിൽ ...

മനുഷ്യ നിന്ന് 

     ഒരുമതം    - "അനുസരണ "

        ഒരു ജാതി  -"അനുസരണ "

           ഒരുദൈവം -"അനുസരണ "

              ഒരു നിറം     -"അനുസരണ "

മനുഷ്യനിന്നു 

                       - ഒരു ഭയം 

           

              " മരണം "

മരണം .... 

                      മരണം ....

വിഷ്ണു ശിവദാസ്

മഴ പോലെ

മഴ പോലെ ...

..............................

പൊഴിയുക

ഹൃദയത്തിൽ

നിറയുന്ന ഗീതമായ്

 മഴ പോലെ .. 

വീശുക 

തപിക്കും

മനസ്സിൽ കുളിരാർന്നിളം

കാറ്റു പോലെ...

ഒഴുകുക 

എന്നിലേക്കു ചേരാൻ

അലയുന്നൊരു

നദി പോലെ...

ഉതിരുക

ഹൃദയത്തിലേക്ക് നീ

ഒരിക്കലും

വാടാ മലർ പോലെ ...

തിളങ്ങുക 

പൊൻവെയിൽ

പ്രഭയേറ്റു മിന്നും

മഞ്ഞുകണം പോലെ..

പൊഴിയുക

കടലിൽ വീണലിയുന്ന

മഴനീർ

തുള്ളികൾ പോലെ..

നിറയുക

കൊതിക്കുമെന്നുള്ളിൽ

നീ നിറവോടെ

മധു പോലെ...

ഇഴുകുക

മഴപെയ്യും രാവിൽ

അലിയുന്ന നീല

നിലാവു പോലെ...

പൊതിയുക

തനുവാകെ

പൂവിൽ നിന്നുതിരുന്ന

ഗന്ധം പോലെ...

ചേരുക

ശ്വാസത്തിൻ

കണമായ് നീ ജീവൻ്റെ

താളം പോലെ

പടരുക

സിരകളിൽ...

 ജീവിത

 ലഹരി പോലെ...

സുഷമ.കെ.ജി.

എത്രമേൽ

എത്രമേൽ

........................

എത്ര ആഴത്തിലാണ് നിൻ്റെ വേരുകൾ

എന്നിലേക്ക് ആണ്ടു പടർന്നത് ..

എത്ര വേഗത്തിലാണ്

നിൻ്റെ 

തളിർപ്പുകൾ എൻ്റെ ചില്ലകളിന്മേൽ

വളർന്നു നിറഞ്ഞത്...

എത്ര സൗമ്യമായാണ് നീ എന്നെ ഇത്രമേൽ

മാറ്റിയെടുത്തത് ..

എത്ര ശോഭയോടെ നിൻ്റെ നയനങ്ങൾ എൻ്റെ 

ഇരുളടഞ്ഞ വഴികളിലെ പ്രകാശവിളക്കുകളായി

എത്ര അഗാധതയിലേക്കാണു നിൻ്റെ മൗനമെൻ്റെ ഏകാന്തതകളിലെനിക്കു കൂട്ടുവന്നത്..

എത്ര കരുതലോടെ എൻ്റെ പ്രാണൻ്റെ സങ്കടങ്ങളെ നീ തലോടി ഉറക്കി..

എൻ്റെ ഏകാന്തതകളിൽ നീ

മൃദു സംഗീതമൊഴുകും മുളം തണ്ടായി..

എത്ര മനോജ്ഞമായ് സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാസ്മരികതയുണർത്തും

നറും നിലാവായി..

എത്ര മീട്ടിയാലും മതിവരാത്ത രാഗമായി

എത്രകേട്ടാലും കൊതിതീരാത്ത ഗാനമായി..

എത്ര സ്നേഹത്തോടെ, എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ്..

മനസ്സാകെ സുഗന്ധം നിറച്ച്...

പടവുകളിൽ ആഴത്തിലോടുന്ന വേരുകളോടെ

അഗാധങ്ങളിൽ തണുവിറ്റിക്കും മഞ്ഞു കണങ്ങൾ പോലെ ...

എത്രസൗമ്യമായ് തലോടിയോമനിക്കും ഇളം കാറ്റിനെപ്പോലെ  ...

നിൻ്റെ ശ്വാസമൊന്നു പതിയുമ്പോൾ

ഹൃദയ താഴ്‌വാരങ്ങളിലെ സൗഗന്ധികങ്ങൾ

ആകെ പൂത്തുലയുന്നു...

എത്ര ശാന്തമായ് .... എത്ര ചാരുതയോടെ .. മഞ്ഞു മഴതുള്ളികൾ പോലെ ..

               സുഷമ .കെ .ജി

ഉത്തര പേപ്പർ

ഉത്തര പേപ്പർ

വൈദ്യുതി വെളിച്ചത്തെ

മാനത്തു നിന്നു വന്ന

മഴ മാലാഖ കുടിലിൽ

നിന്നും വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടു പോയതോടെ,

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിൻ വെളിച്ചം

കൊണ്ടായിരുന്നു

ഗണിതത്തിൻ സമവാക്യങ്ങളെ

തലയിൽ ഉറപ്പിച്ച് വെച്ചത്

ഇടക്കിടെ അടിച്ചു വീശുന്ന

കാറ്റ് വെളിച്ചത്തെ

ഊതിക്കെടുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും,

ക്ഷമയോടെ വീണ്ടും വെളിച്ചം കത്തിച്ചിരുന്നു

തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി തീർന്നതോടെ,

ചകിതനായി പുതപ്പിനുള്ളിൽ

ഉറക്കമില്ലാതെയാണ്

നേരം വെളുപ്പിച്ചത്

ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്നും ഉത്തര പേപ്പർ ഇരുകരങ്ങളിൽ

കിട്ടിയതോടെ,

തലയിൽ തിരുകിവെച്ച

സമവാക്യങ്ങളെ പരത്തിയെഴുതിയാണ് പേജ് നിറച്ചത്

എളുപ്പമാണെന്ന് തോന്നിയതോടെ,

ജീവിതത്തിൻ്റെ ഒരു പടി

ചവിട്ടിക്കയറിയത് പോലെയായിരുന്നു

പിന്നീടുള്ള ദിനങ്ങൾ

ഫല പ്രഖ്യാപനം

കൊതിച്ച്

കലണ്ടറിൻ അക്കങ്ങളെ

എണ്ണിത്തീർത്തിരുന്നു

ഞൊടിയിടയിൽ

പത്രത്തിൻ താളുകളിൽ

ഉത്തര പേപ്പർ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന്

കണ്ടതോടെ,

ലക്ഷ്യവുമായി ചിറകടിച്ചുയരുന്ന

പക്ഷി വൈദ്യുതി ലൈനിൽ

തട്ടി താഴെ വീണതു പോൽ,

എൻ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിൻ

കഷ്ടത തൻ ശതമാനവും

വെളളത്തിൽ എഴുതിയത്

പോലെയായി

*ശാഫി വേളം*

ഇരുട്ട്

"ഇരുട്ട്"

•••••••••

ഏതോ എവിടെയോ നീയെത്ര ധന്യമാകേണ്ടവൻ

ഈ ജന്മം ഭൂമിയിൽ പിറന്നൂ വീണ്ടും

മതാപിതാകൾക്ക് അവിടെ കാണുന്ന എല്ലാവരും 

കരുണ തേടി അലഞ്ഞൂ...

എങ്കിലും എപ്പോഴൊ ഓർത്തീടുന്നു ഞാൻ

എന്റെ നിദ്രയിൽ വന്നു നിന്നെ കണ്ട നിമിഷം

ബാലനായ് ആകുമെങ്കിലും 

ഓരോ കാര്യങ്ങൾ എന്നിൽ അർപ്പിച്ചു നീ

പിന്നെ എന്നെങ്കിലും കാണാമെങ്കിലും

ആശയുണ്ട് മനസ്സിൽ

ആർക്കു കാഴ്ച്ചവെക്കുവാൻ

ഇന്നെലെകൾ പാറി പറന്ന് പോയ്

നീ എതോ ഈ വിണ്ണിലെ യക്ഷിയോ?

മണികണ്ഠൻ സി നായർ,

തെക്കുംകര.

പകപ്പ് (നാലു കവിതകൾ)

ആത്മഹത്യ

ഞരമ്പ് പിടച്ചുരുണ്ട്

പുറത്തേക്കു തള്ളി

ബ്ളേഡിനോട് അലറി

തുറന്ന് വിടൂ ഈ രക്തഡാമിനെ..

പുറത്ത് ആവശ്യമുള്ളവർ വേറെയുണ്ട്!

=================

 കൊലപാതകം...

വയറു തുളച്ചു വാൾ

മറുതലയ്ക്കൽ വിറച്ചു നിന്നു..

കള്ളൻ ചിരിക്കുന്നു

എന്നെ എങ്ങനെ കൊല്ലും

ഞാൻ പലതവണ മരിച്ചതല്ലേ!!

=================

പച്ചക്കറി തോട്ടം

പയറിട്ട മാലയും പാവയ്ക്ക കമ്മലും

പടവലം മുടിയും

ചീരച്ചുവപ്പും

തക്കാളിച്ചുണ്ടും

ചുണ്ടയ്ക്ക കണ്ണും

മുരിങ്ങയ്ക്ക വിരലും

ഇലപ്പൂക്കൾ ഉടയാടകൾ

പൂന്തോട്ടക്കുശുമ്പിൽ

പുഞ്ചിരി ക്കും നിറവ്!

===============

 കുഞ്ഞ്...

കീപാഡിൽ അക്ഷരങ്ങൾ

ടൈപ്പ്‌ ചെയ്ത് ചെയ്ത് 

മുനിയായി മാറിയ 

ജടാനരധാരി..

=====

Asha Abhilash
HSST Jr chemistry
GHSS west Kallada Kollam

അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം

അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം

------------------------ 

ഹേ സൂര്യാ 

നിന്റെ കണ്ണിനകത്തെ ചോരത്തുള്ളികൾ കണ്ടും 

നിന്റെ നെഞ്ചിനകത്തെ ചെറുകാളിമ ചാലിച്ചും  

നീ വരയ്ക്കും നിഴലുകളുടെ വൈരൂപ്യമറിഞ്ഞും 

നിന്നെ മറയ്ക്കും മതിലുകളുടെ ഭീമാകൃതിയിൽ 

തളർന്നും 

നിന്നു പോയ്‌ ഞാൻ 

നിർന്നിമേഷനായ് ഒരു മാത്ര നേരം.

വീണ്ടും കറങ്ങുന്നു ചക്രം 

നിന്റെയാകർഷണത്തിന്റെ  വൃത്തം!

എത്ര നാളായ്ക്കറങ്ങുന്നൂ 

വൃത്തങ്ങളെണ്ണിയാലെത്തില്ല 

ഓരോ നിമേഷവും ഭൂമി നിന്നെ 

വലംവച്ചു നീങ്ങവേ 

ഉള്ളിൽ കൊതിച്ചൂ വൃഥാ 

നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറഞ്ഞുവോ 

നിന്നിലെ കെട്ടടങ്ങാത്ത ജ്വാലയിൽ 

ഞാനും ലയിക്കുമോ, എന്നെങ്കിലും 

ഞാനും ജ്വലിക്കുമോ ദേവാ? 

ഇങ്ങകലേ, ഈ മൺകുടിലിന്റെ 

മുറ്റത്തു 

ഈറനുടുത്തെന്റെ അമ്മ 

പൊന്നുഷസ്സന്ധ്യയിൽ 

ദീപം കൊളുത്തി കൈ കൂപ്പി 

പാതിയടഞ്ഞ മിഴികളാൽ 

ഈരേഴു ലോകവും കണ്ട് 

നിന്നെ സ്തുതിച്ചകക്കാമ്പിൽ 

നിന്നെ കുടിയിരുത്തുമ്പോൾ 

ഹേ സൂര്യാ 

ആശിച്ചു പോയി ഞാൻ 

അമ്മതൻ മിഴി നീരിലലിയുവാൻ 

അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നൊരിറ്റു മാമുണ്ണുവാൻ. 

വാൽക്കിണ്ടി മെല്ലെ, ച്ചരിച്ചമ്മ 

കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത 

കുളുർമയും തീർഥവും കൃഷ്ണതുളസിയും 

ശാന്തി തൻ മന്ത്രാക്ഷരങ്ങൾ ജപിക്കവേ 

സപ്ത വർണങ്ങൾ തെളിഞ്ഞൂ, തമസ്സിന്റെ 

കൺമുന മെല്ലെയടഞ്ഞു 

കുമുദിനീ നാഥന്റെയുള്ളം തുടിച്ചൂ

കൈകൂപ്പി താരകൾ സാന്ധ്യ 

കീർത്തനം ചൊല്ലീ

നമോസ്തുതേ.

ഹേ സൂര്യാ 

മോഹിച്ചു,  ഞാനും തുഷാരമായെങ്കിൽ 

ഞാനെന്റെ സ്വപ്നത്തിലിത്തിരി നേരം 

മയങ്ങിയെങ്കിൽ!

(ചാപല്യമോ മനശ്ചാഞ്ചല്യമോ?)

നേരമില്ലാ പ്രഭോ ഭൂമിയോടൊപ്പം

തികയ്ക്കണം വൃത്തം

നിൽക്കട്ടെ, യീ യാത്രയാൽ 

നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരമെങ്ങാൻ 

കുറഞ്ഞെങ്കിലോ,

ആവർത്തനത്തിൻ വിരസത മാറ്റി    

പുതു പാതകൾ തീർന്നെങ്കിലോ!

=========

By-അജയ് നാരായണൻ

പൂക്കൾ

പൂക്കൾ

------------- 

കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന 

നക്ഷത്രപ്പൂക്കളെ 

കണ്ടിട്ടുണ്ടോ 

ആകാംക്ഷയുടെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞ 

ആ പൂക്കളെ 

പോലെയാണല്ലോ എന്റെ മനസ്സും 

ഇന്ന്‌ മരണത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നത്!

അതല്ല വേണ്ടതത്രേ, 

നിസ്സംഗനായി 

സർവം ത്യാഗിയായ 

സന്ന്യാസിയുടെ നിർവാണമാർഗമല്ലോ 

മരണം!

തേരിന്റെ ചക്രങ്ങൾ കറങ്ങുന്ന 

ശബ്ദമണഞ്ഞാൽ  

ആത്മാവിനുണരാം  

ജീർണിച്ച തേരുവിട്ടിറങ്ങാം 

കാലത്തിന്റെ ഗുഹാമുഖത്തേക്കു 

നൂണ്ടിഴയാം, 

അന്ന് 

അനശ്വരനാകാം 

സ്മൃതിയെ വരിക്കാം.

കൂടുവിട്ടു കൂടുമാറുന്ന 

ഒരു ചെപ്പടി വിദ്യയെന്നും  

ചിലർ മരണത്തെ 

വ്യാഖാനിച്ചൂ.

നേരും നുണയും ഭാവനയും 

വേർതിരിക്കാനാവാതെ 

ഞാൻ 

ചിതലുകൾക്കായ് പുറ്റുകൾ 

തീർത്തു 

കാത്തിരുന്നൂ,  എന്തിനോ... 

പാവം, 

എന്റെ അമ്മ മാത്രം 

തോരാതെ 

പെയ്തൊഴിഞ്ഞു.

അവരുടെ സ്വപ്നവും

ഭൂതവും ഭാവിയും 

അസ്തിത്വവും 

ഒന്നായ് തകർന്നുപോയല്ലോ.

അവരുടെ മഴനൊമ്പരത്തിൽ

വേർപാടിന്റെ ശൂന്യതയിൽ 

പേരറിയാ പരിദേവനത്തിൽ  

മരണത്തിന്റെ നിർവചനങ്ങളും 

വ്യാഖാനങ്ങളും കാഴ്ചപ്പാടുകളും 

മൃതിയുടെ 

കാവൽക്കാർ മാത്രം

കാഴ്ചക്കാർ മാത്രം!

അമ്മയുടെ നെഞ്ചകം 

പിന്നെയും വിങ്ങീ

നിരന്തരം ലാവയൊഴുകീ 

അറ്റം കാണാതലഞ്ഞൂ.

മരിച്ച ആത്‌മാക്കൾക്കായ് 

കൽവിളക്കും കൊളുത്തി 

നിൽക്കുന്ന 

സാലഭഞ്ജികകൾ

നോക്കിനിന്നൂ,  വെറുതേ, 

പിന്നെ

ഇരുട്ടിന്റെ മുഖംമൂടി 

എടുത്തണിഞ്ഞു.

അമ്മയെന്നിട്ടും തോരാതെ 

ഒഴുകീ, 

അതിന്റെ തീരത്ത് 

വായ്ക്കരിയ്ക്കായ് 

ആത്‌മാക്കൾ 

വരികൾ തീർത്തു.

ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയീ 

മൺകൂനക്കരികെ 

പൂവിന്റെ ഗന്ധവും 

പേറിയിരിക്കുന്നു

നിശാപുഷ്പങ്ങളോ, 

നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കായ് 

താരാട്ടു പാടിത്തുടങ്ങി 

ആകാംക്ഷയെ 

നിത്യ നിദ്രയിലാഴ്ത്താൻ!

By-അജയ് നാരായണൻ

*വായന മരിച്ചു !!!?*

*വായന മരിച്ചു !!!?*

പണ്ട്...

പീടികത്തിണ്ണയിലെ

ആടുന്ന ബഞ്ചിൽ

അമർന്നിരുന്നു 

വായിച്ചിട്ടുണ്ട്

മണിക്കൂറുകളോളം...

വായനശാലയിലെ

ഇരുണ്ട മുറിയിൽ

വായനക്കിടയിൽ

ഊണുപോലും  മറന്നിട്ടുണ്ട്.....

അടുത്ത വീട്ടിലെ

പത്രത്താളുകൾ

പലപ്പോഴും

എന്റെ മേശയിൽ

കെട്ടിക്കിടന്നിട്ടുണ്ട്...

അതിൽ

സാഹിത്യവും  രാഷ്ട്രീയവും

കലർന്ന

ചൂടുള്ള വാർത്തകൾ

കുത്തിക്കുറിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ന്...

നവമാധ്യമങ്ങൾ

മൊബൈൽ

കിൻഡിൽ

ന്യൂസ്ആപ്പ്

ഓൺലൈൻ ന്യൂസ്

വാട്സ് ആപ് ന്യൂസ് ലിങ്ക്സ്

ഇല്ല

വായന മരിച്ചിട്ടില്ല...

കൂടുതൽ വായന...

നടക്കുന്നുണ്ട്..

ഗുണം..

കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം..

വായന കൂടിയിട്ടുണ്ട്...

പ്രതീക്ഷയുണ്ട്...

*വായന മരിച്ചിട്ടില്ല*

©വിനോദ്‌ കുമാർ ടി വി.

രാമപുരം, കണ്ണൂർ

പിൻഗാമി

പിൻഗാമി  

---------------

പാതി മറച്ച മുഖവുമായ് 

പാതയൊരുക്കുകയാണോ  

കണ്ണീരൊഴുകി കുതിർന്ന മൺച്ചാലുകൾ 

ഉഴുതു മറിക്കുകയാണോ 

പുതുജീവന്റെ പൊൻപരാഗം വിതക്കുവാൻ  

സൗരയൂഥ പഥത്തിലലഞ്ഞു 

തിരയുകയാണോ, പ്രവാചകരെ  

തേടിയുഴറുകയാണോ 

ഭൂമി, 

ഊഷര ഭൂമി!

മാനവനോ, തൻ കല്പിത  വൽമീകത്തിൻ  

മാളമടച്ചും 

രക്ഷാകവചം തീർത്തും തപസ്സിരുന്നു, യുഗങ്ങളോളം.

പിന്നൊരുനാൾ 

മൺപുറ്റു പൊളിച്ചവൻ നടന്നലഞ്ഞൂ  

പുനർജനിമന്ത്രം തേടീ!

മുഖപടം തീർത്ത രക്ഷകളാൽ  

പുതു വിശ്വാസത്തിൽ 

മദിച്ചും  

നീല നഭസ്സിൽ പറന്നുയർന്നൊരു മാത്ര 

സ്വർഗമതെന്നറിഞ്ഞൂ, പക്ഷെ അതിന്റെ ദൈർഘ്യം ക്ഷണ ഭംഗുരമന്നറിഞ്ഞീലാ!

ഞൊടിയിടകൊണ്ടു തകർന്നടിഞ്ഞൊരു  

ചില്ലുമാളിക,യെന്റെ 

മനോഹര സ്വപ്നസൗധം!

അന്നു തുടങ്ങിയ യാത്ര, 

നിയോഗമോ മുക്തിയോ ചതുരാശ്രമം താണ്ടി 

അന്ത്യം കുറിച്ച ജീവിതമോ? ഇപ്പോഴും 

ഊർധ്വശ്വാസം വലിച്ചും  

പൊരിവെയിലിൽ 

ഭൂമിക്കൊപ്പം ഏന്തിയേന്തി 

വലിഞ്ഞു നടക്കുന്നു 

തളർന്ന കണ്ണും 

ചടഞ്ഞ വയറും വിണ്ടുകീറിയ പാദങ്ങളുമായ് 

വരണ്ടുണങ്ങിയ 

മണ്ണിലൂടെ, എന്റെ നിഴലിനെയും ഒക്കത്തിരുത്തി ഒഴിഞ്ഞ മനസ്സുമായ്  

ഭൂമിയുടെ നീരുവറ്റി-

ച്ചുളിഞ്ഞ മാറിൽ ചവിട്ടി

പേരറിയാത്തൊരു വ്യാധിയുമായ് ഞാൻ, 

അഭിശപ്തൻ 

ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നു

പാതി തകർന്ന മുഖവുമായ് ഉഴറി 

നീങ്ങുന്നു ഞാൻ, അപമാനിതൻ!

By

Ajay Narayanan

വിധി

*വിധി*

അരുതെന്ന്കെഞ്ചിയിട്ടും 

നീ കുത്തിനിറച്ച  ദഹിക്കാത്ത പ്ലാസ്റ്റികാൽ 

എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. 

എന്റെ മനോവിഷമം 

കണ്ട് ഹാഷ്ടാഗുമായി  മേഘം കാലം തെറ്റികരഞ്ഞു. 

വല്ലാതെ ദാഹിച്ച എനിക്ക് 

നീ മുറ്റത്തുപാകിയ സിമന്റ്‌ 

പരിചയാൽ തൊണ്ടനനക്കാനെ ആയുള്ളൂ. 

കൂടെപിറപ്പിനെ പിഴുതെറിഞ്ഞ് 

വിദേശിക്ക് നിലം ഒരുക്കി 

നീ എന്റെ തൊണ്ടയിലെ 

നനവും വലിച്ചെടുത്തു. 

ഇത്രയൊക്കെ നോവിച്ച നീ 

പിന്നെയും എന്റെ കാൽ 

തുളച്ചു,  വേദന കടിച്ചിറക്കവെ

മുറിവിൽ വെടിമരുന്ന് വെച്ച്  നീ നിന്നിലെ ക്രൂരനെ

തുറന്നുകാട്ടി. 

നീറ്റൽ അസഹനീയമായി  

ഞാൻ ഇറങ്ങിനടന്നപ്പോൾ 

വീണ്ടും നിന്റെ പഴി  

നശിച്ച ഭൂചലനം എല്ലാം 

താറുമാറാക്കി.

*സൽമാൻ പാണ്ടിക്കാട്*

9744092412

തുലനം

തുലനം

കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു വരുന്നു

 മരവിപ്പ് കാലിന്റെ പെരുവിരലിൽ നിന്ന് തലച്ചോറിലേക്ക് നീങ്ങി.

മിഴിച്ച കണ്ണ് പൂട്ടാനാകുന്നില്ല

എഴുന്നേറ്റിരിക്കണമെന്നുണ്ട് കഴിയുന്നില്ല

പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ കണ്ണ് പിന്നെയും തുറന്നു

ശരീരം ആർക്കോ വേണ്ടി വലിഞ്ഞു കിടന്നു.

മരവിപ്പ്,വേദന 

ഇരുട്ടിന്റെ കനം 

കാഴ്ച്ചയെ നഷ്ട്ടപ്പെടുത്തി.

അവസാന കരച്ചിൽ കേൾക്കാൻ കാതുകൾക്കുമായില്ല.

 കരയാനാകാതെ

 നാവും പുറത്തേക്ക്.

ഇവിടെ മരണം

മറ്റെവിടയോ ജനനം

അഥവാ  തുലനം.

Badsha ashraf 

Muvvattupuzha 

7510967695

ചെണ്ടയുടെ സങ്കടം

ചെണ്ടയുടെ സങ്കടം

-----------

തക്കിട തരികിട കിടതക  താളം 

ഉത്സവ നഗരിയിലമ്പൊ മേളം 

കയ്യിൽ കോലാലെന്നേ  തല്ലും 

താളം മേളം മുറുകുംനേരം

ചുറ്റും നിൽക്കും ആളും തുള്ളും 

തുള്ളുംന്തോറും  പിന്നേം തല്ലും 

തരികിട തരികിട തരികിട മേളം 

തല്ലി തല്ലി കാശും  വാങ്ങും 

തക്കിട തരികിട മുറുകുന്നമ്പോ                       എന്നേ തൂക്കി തല്ലുന്നയ്യോ. 

----------------------------------

         അനീഷ്. പി. നായർ 

            വടശ്ശേരിക്കര

പുഴയ്ക്ക് പറയാനുള്ളത്

*പുഴയ്ക്ക് പറയാനുള്ളത്*

ഹേ മനുഷ്യാ!

നീയെത്ര ക്രൂരൻ,

ന്യൂജനായ നീയും

നീചനാവുകുയാണെല്ലോ.

ചുറ്റുമുള്ള വസന്തങ്ങളെ

നശിപ്പിച്ച്

മരുഭൂമി പോലെ യാക്കിയല്ലോ!.

നിങ്ങൾക്കു ജലസ്രോതസ്സിൻ

നിതാനമായത്

ഞാനാണെന്ന്

മറന്നുവോ!

ഉച്ചയൂണിന്  വിഭവമായത്

എൻ സന്താനമായിരുന്നത്

നീ 

മറന്നുവോ!

കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാകുന്ന പോലെ,

ഇടതടവില്ലാതെ

പരിഭവം ഒന്നുമേ പറഞ്ഞിടാതെ,

ഞാൻ ഒഴികിടുന്നു.

ഉടമ അടിമയോട്

കൽപ്പിക്കുന്ന പോലെ, 

നിൻ കരങ്ങളാൽ

വീർപ്പുമുട്ടിയിരുന്നിട്ടും,

എന്നിട്ടുമീ പാവം ഒഴുകിയല്ലോ!,

ഇന്ന് ഇരുവശങ്ങളിലും

വസന്തങ്ങളില്ല,

കുഴിൽ നാദങ്ങൾ ശ്രവിച്ചിട്ട്  കാലമെത്രയായി,

എല്ലാം  തകർത്തു 

കളഞ്ഞല്ലോ മനുഷ്യാ....!

തുന്നിചേർക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു

എൻ ജീവിതം,

മലകളിൽ നിന്നൊഴുകി വരും തുള്ളികൾ പോലെ, മഴവെള്ളവുമായിരുന്നു

എൻ

ഒഴുക്കിൻ നിതാനം,

മനുഷ്യാ നിൻ ജീവിതത്തിൻ ഞാൻ

പച്ചപ്പ് ഏകിയത്

വിസ്മരിക്കരുതേ.....

നീയെത്ര ക്രൂരൻ

നീയെത്ര നീചൻ.

*ശാഫി വേളം*

ഉറുമ്പുകളുടെ വരി

ഉറുമ്പുകളുടെ വരി (ഗദ്യ കവിത)

(അജയ് നാരായണൻ )

വരിയായി നിൽക്കാം വര തീർത്തു നീങ്ങാം 

വരിതെറ്റാ നിഴൽ മാത്രമായിഴയാം 

മുൻപിലെയുറുമ്പിന്റെ പൊക്കിൾ കൊടിയുടെ 

തുമ്പിൽ പിടിച്ചു നടക്കാം ഇനി 

തെറ്റാതെ നിരയായി 

വരയായി മാത്രം നടക്കാം!

പിമ്പേയിഴയും ഉറുമ്പിന്റെ നിഴൽ തേടും 

പാദ ചലനങ്ങൾ തൻ നേരിയ മർമ്മരം 

കേട്ടു നടക്കാം,  

ഒരു വരി മാത്രമായ് മാറാം.  

പിൻപേ നടന്നും,  ജീവന്റെ പുതു രൂപം 

നിർവചിച്ചും 

നിഴൽപ്പാടകലങ്ങൾ  തീർത്തും 

യഹോവയെ പാഴ് വാക്കുതിർത്തും

ശപിച്ചും 

പുത്തൻ നിയമം രചിച്ചും 

മുൻപോട്ടു നീങ്ങട്ടെ ഞാനും!

സ്വർഗീയ ലോകമുണ്ടത്രെയവിടെ!

നേരെങ്കിലോ?  നേർത്ത സംശയം 

തീർക്കുവാനാരുമില്ലെങ്കിലും 

ഞാനും നടക്കുന്നു പിൻപേ!

എന്റെയീയാത്ര,  നിരാസം തുളുമ്പും പലായനമോ? 

കണ്ടു ശപിക്കട്ടെ സർവ ചരാചരജാലങ്ങളും 

മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദൈവങ്ങളും.

എങ്കിലും ഒരുമാത്ര  നിൽക്കാതെ,  

തളരാതെ 

മുൻപോട്ടു നീങ്ങട്ടെ ഞാൻ!

പിൻവിളിക്കാരുമില്ല തിരിഞ്ഞൊന്നു 

നോക്കുവാനാശയില്ല 

വരിതെറ്റാ നിഴലായിഴഞ്ഞിടുമ്പോൾ 

ജീവന ഗാഥയുരുവിടുമ്പോൾ 

ചിന്ത, വെറുമൊരു പാഴ് വസ്തു 

ആരും തൊടാത്ത ജടില വസ്തു

പടം പോലഴിഞ്ഞൂ,  

ഞാൻ സ്വതന്ത്രനെന്നോ? 

കാണാതുരുക്കൊഴിച്ചോതുന്ന മന്ത്രം 

അതിജീവനത്തിന്റെയത്രേ!

നേരെന്നറിയില്ല, നേരവുമില്ലിനി 

വരിതെറ്റാതലയണമത്രേ, ക്ഷമയുടെ 

വരയായി മാറണമത്രേ! 

ജീർണിച്ച മന്ത്രം തിരസ്കരിച്ചും 

പുതു ജീവന്റെ 

തുടിപ്പിനായ് കാതോർത്തും  

മുൻപോട്ടു നീങ്ങുമ്പോഴും 

വര മായും നിമിഷത്തിനായി 

വരിയില്ലാ മുഹൂർത്തത്തിനായി 

കാത്തിരിക്കുന്നു 

ഉറുമ്പിന്റെ ജന്മമായ് ഞാൻ

ചെറു തരിമ്പിൻ പ്രതീക്ഷയോടെ!

കാലിലപ്പോഴും വിതുമ്പുന്നു 

പൊക്കിൾക്കൊടി തീർത്ത ബന്ധനത്തിൻ 

അഴിയാക്കുരുക്കുകൾ!

ഭൂമി

ഭൂമി (ഗദ്യകവിത) 

(അജയ് നാരായണൻ

Box 434, Maseru, Lesotho, 0026663156513; email: agnarayanan@gmail.comവാസന്ത കാലം വരും വരേയ്ക്കും! )

ഭൂമി 

അവൾ അങ്ങനെയാണ് 

ഒരേ രാഗത്തിലൊരേ താളത്തിലൊരേ 

ഭാവത്തിലൊരേ 

സഞ്ചാര പഥത്തിൽ 

നിരന്തരം ചലിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പൊഴും 

നിമിഷങ്ങളാം ജപമാലയിൽ 

എണ്ണിയെണ്ണി ചൊല്ലും, അവൾ 

നിത്യ നിരാമയ മന്ത്രം, അതിജീവന മന്ത്രം 

‘ഞാനാണു സത്യം സനാതന സത്യം 

ഞാൻ തന്നെ ആദിയുമന്തവും’. 

ഭ്രമണ രഥത്തിന്റെയൊടുങ്ങാത്ത   

ദിനരാത്ര ചക്രങ്ങളുരുട്ടിയും സൂര്യനെ തൊഴുതും 

പ്രയാണം ചെയ്യുമ്പോൾ

അതോരോർമപ്പെടുത്തലാണ്! 

ഹേ മനുഷ്യാ  

പിന്നിലേക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കൂ  

നിന്റെ കുൽസിതവൃത്തിയാൽ  

ചുട്ടുചാമ്പലായ ജന്മങ്ങളെത്രയോ 

കണ്ണീരിലൊഴുകീ പിതൃ തർപ്പണം ചെയ്തൂ 

പിന്നെ പാലായനം തുടങ്ങീ

നവ വസന്തം തേടിയലഞ്ഞു!

നിർത്തുക നിന്റെയീ ആനന്ദ നർത്തനം 

ഇനി നിർത്തുക 

നിന്റെയീ കാമനകൾ  

നവയുഗം പിറക്കുന്നതറിഞ്ഞില്ലേ 

ഈറ്റുനോവിന്നുറവിൽ നിന്നും

ചിതറിയ ലാവയുടെ ചൂടറിയുന്നില്ലേ നീ?

ഇനി നിന്റെയീ ഭാവങ്ങൾ മാറ്റുക, യില്ലെങ്കിൽ 

നിൻ തൃഷ്ണയാൽ ഗർഭമെടുത്ത ആസുര-

ജന്മങ്ങളാൽ നീയൊടുങ്ങും! 

പുതു താവഴി നാമ്പെടുക്കും 

നവലോകം പീലിയുതിർക്കും 

അതിൽ, നീ വെറും ബീജമെന്നുള്ള 

വർണ്ണക്ഷരങ്ങൾ തെളിയും 

നിയതം പോലെ കൽപ്പന പോലെ,

യുഗ പരിവർത്തന ബിംബം പോലെ!

അതിജീവന മന്ത്രമൊരുക്കിയ വലയത്തിൽ 

പ്രപഞ്ച കൽപ്പിത വേദിയിലൊരു നർത്തകി പോൽ 

ചിരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു മേഥിനി

ചലിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു!

-------------------------

പുനരുജ്ജീവനം

പുനരുജ്ജീവനം (കവിത)

(അജയ് നാരായണൻ

Box 434, Maseru, Lesotho, 0026663156513; email: agnarayanan@gmail.com)

പാലായനം തുടങ്ങീ ഗൃഹാതുരത്വം

നോവുന്ന ചൂളയിൽ നീറ്റി നീറ്റി 

ജീവനമന്ത്രം ജപിച്ചും മുടിക്കെട്ടിൽ 

സമ്പാദ്യമെല്ലാമൊതുക്കി വച്ചും 

തോളത്തു തൂക്കിയ സഞ്ചിയും, ഭാരിച്ച 

ജീവിതം നേദിച്ച മാറാപ്പുമായ്  

തീരാത്ത നൊമ്പരം ബാക്കിയാക്കി മൽപ്ര-

യാണം തുടങ്ങി, മടക്കയാത്ര!

ഗ്രാമപഥങ്ങളും നാടും നഗരിയും 

കാട്ടു പൂഞ്ചോലയും ഗർത്തങ്ങളും 

താണ്ടിയെൻ പാതി മറഞ്ഞ മുഖവുമായ്  

പാത്തും പതുങ്ങിയും യാത്രയായീ!

ആരാരുമില്ലാതെ ശൂന്യമാം കൽപ്പാത

താണ്ടണം കാതങ്ങളേറെയിനി.

പാദങ്ങളോ വിണ്ടുകീറിത്തുടങ്ങി, യെൻ 

ഭാമിനി പിന്നിൽ നിഴലു പോലെ. 

മോഹിച്ചു, പേരു വിളിക്കയാണോ കാത്തു  

നിൽക്കേണ്ട, തെല്ലും തളർച്ചയില്ലേ? 

തീണ്ടുവാൻ പാടില്ലയാരെയും, മുൻപോട്ടു 

മാത്രമേ കാതരേ വീഥിയുള്ളു 

ആരെയും നോക്കാതെ കാത്തിരിക്കാതെ ന-

ടക്കാം പ്രതീക്ഷതൻ നാമ്പ് തേടി.

കാതരമാം മിഴിക്കോണിൽ തുളുമ്പിയൊ 

നീർക്കണം, നിൻ കുനുചില്ലിയിലും 

വേപഥു പൂണ്ടുവോ പൂംതനുവാകെ വി-

റച്ചുവോ, നെറ്റിയിൽ കണ്ടുവെന്നോ 

തീരാ ചുളിവുകൾ, വേവും വയറ്റിലേ-

യാന്തലാൽ ഭൂമി പിളർന്നുവെങ്കിൽ!

എൻവിളിക്കായ് വൃഥാ മോഹിക്കയോ, മാത്ര –

യെങ്കിലും വിശ്രമിക്കേണ്ടതല്ലേ!

കൈകൊണ്ടിരുമുടി കെട്ടു താങ്ങി, തലയ്-

ക്കായം കൊടുത്തും, വിവശമായും

തോളിലെ മാറാപ്പിൻ ഭാരമൊരുക്കിയും 

പോകാം തൊഴിലിടം ശൂന്യമായി. 

ആധിയും വ്യാധിയും തീരാത്ത ദുഃഖത്തി-

ലാഴ്ത്തും കൊറോണയും വന്നണഞ്ഞെൻ

ശാലയും താഴിട്ടുപൂട്ടിയെന്നാലയം  

ഊഷര ഭൂമിയായ് മാറിയല്ലോ!

പാടിപുകഴ്ത്താൻ പദങ്ങളില്ലായിനി 

പിൻവിളിയാർക്കുവാൻ നാഥനില്ലാ. 

ഒത്തുപിടിച്ചാർത്തു നൃത്തമാടാൻ കളി-

ക്കൂട്ടരില്ല, വേദി ആളൊഴിഞ്ഞു.

മാരി, പേമാരി, മഹാമാരി ഭൂമിയെ 

കൊത്തിവിഴുങ്ങുന്ന ഭൂതമായി 

പാതി മുഖം മറച്ചല്ലോ നടക്കേണ്ടൂ 

പാഴ്‌മുഖം പോലെയെൻ സ്വപ്നങ്ങളും.

വീട്ടിലെത്തേണമെൻ ഭാരങ്ങളെല്ലാമി-

റക്കേണമമ്മേ നിൻ മാറിടത്തിൽ 

ചാഞ്ഞുറങ്ങേണമെന്നച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലെ 

തീരാ മിടിപ്പൊന്നു കേട്ടിടേണം!

ഞങ്ങൾ വരുന്നിതാ രാവിന്റെ മക്കളായ് 

ഞങ്ങൾ വരുന്നെന്റെ മണ്ണിലേക്ക്!

നാടുകൾ ശോകവിമൂകം ശ്മശാനമാം 

വീഥികൾ താണ്ടി നഗരങ്ങളിൽ

രാവുറങ്ങാതെ നടക്കയാണത്താണി-

യില്ലാതെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരൻ ഞാൻ!  

യാത്ര, യനന്തമാം യാത്രയിൽ, തോളിലെ 

ഭാണ്ഡത്തിലിത്തിരി റൊട്ടി മാത്രം!

ഭാമിനിയുണ്ട് പിറകിൽ തിരിഞ്ഞൊന്നു

നോക്കില്ലവളൊന്നു വീണു പോയാൽ 

തൊട്ടു വിളിക്കില്ല, വീണാലവളുടെ

മേനി തലോടുവാൻ പാടില്ല പോൽ!

തീണ്ടുവാൻ പാടില്ലയത്രേയശുദ്ധി പ-

ടരുമീ ലോകം തകരുമത്രേ!

ചുണ്ടോടടുക്കില്ലയെൻ മുഖം, പാതിയും

ആഛാദനം ചെയ്തതല്ലേ സഖീ!  

യാത്രയല്ലോയിനി ശൂന്യതയിൽ നിന്നും

ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കവേണം

കാതങ്ങളായിരമേറെയുണ്ടേയതി-

ജീവന മന്ത്രം രചിക്കവേണം 

നൂപുര മന്ത്രം ജപിക്കേണമൊറ്റക്കു

വാസന്ത കാലം വരും വരേയ്ക്കും!